IV CSK 17/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 17/06

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku E.S.

przy uczestnictwie Spółdzielni Mieszkaniowej "D." w O.

i P.P.

o wpis,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 lutego 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania Spółdzielni Mieszkaniowej

"D." w O.

od postanowienia Sądu Okręgowego w O.

z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt IX Ca …/05,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 30

września 2005 r., wydanego w sprawie o wpis, uczestniczka postępowania

Spółdzielnia Mieszkaniowa „D.” w O., powołując się na nieobowiązujący przepis art.

3933 § 1 pkt 3 k.p.c., uzasadniła „wniosek o rozpoznanie kasacji” tym, że

zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo; z uzasadnienia wniosku nie

wynika, jakie przepisy - zdaniem skarżącej - doznały takiego naruszenia i w czym

miałoby się ono przejawiać.

Sąd Najwyższy, badając dopuszczalność skargi, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać obok

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania także jego uzasadnienie. Prawidłowa

wykładnia tego przepisu wymaga uwzględnienia treści art. 3989 § 1 k.p.c., według

którego Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania bądź też

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wyraźny związek, jaki zachodzi

między wymienionym wymaganiem stawianym przez ustawodawcę skardze

kasacyjnej, a instytucją tzw. przedsądu, w ramach którego Sąd Najwyższy bada,

czy zachodzą przesłanki określone w art. 3989 § 1 k.p.c., prowadzi do wniosku, że

dla spełnienie wymagania uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania

nie jest wystarczające odwołanie się przez stronę skarżącą do jakichkolwiek

okoliczności, które jej zdaniem przemawiają za takim rozpoznaniem. Jedynie

wyraźne odniesienie się do co najmniej jednej z przesłanek, o których mowa w art.

3989 § 1 k.p.c i przedstawienie argumentacji przekonującej, że przesłanka taka

w istocie

w

sprawie

zachodzi

stanowi

zadośćuczynienie

obowiązkowi

wynikającemu z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Celem wprowadzenia tego obowiązku jest

bowiem umożliwienie stronie skarżącej wykazania, że jej skarga powinna zostać

rozpoznana, a to może nastąpić jedynie wówczas, gdy przynajmniej jedna ze

wspomnianych przesłanek w sprawie występuje (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, jeszcze niepublikowane).

Wniosek

powyższy

wspiera

utrwalone

stanowisko

judykatury,

która

w poprzednim stanie prawnym przyjmowała, że okoliczności uzasadniające

przyjęcie kasacji do rozpoznania, które skarżący miał obowiązek przedstawić na

podstawie art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., musiały wprost nawiązywać do przesłanek

wskazanych w art. 393 k.p.c., gdyż według tego przepisu, to właśnie ich brak

w sprawie

upoważniał

Sąd

Najwyższy

do

odmowy

przyjęcia

kasacji

do

rozpoznania. Wprawdzie obowiązujący obecnie art. 3989 § 1 k.p.c. określa

podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania, a nie odmowy, jednakże zmiana ta ze

względu na swój charakter niewątpliwie pozostaje bez wpływu na aktualność

przedstawionego stanowiska.

W stosunku do poprzedniego stanu prawnego nastąpiła natomiast istotna

zmiana, mająca bezpośredni wpływ na realizację obowiązku z art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c. Zmianie uległ bowiem katalog przesłanek, na które można powoływać się

celem wykazania, że skarga powinna zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy.

Zgodnie z przywołaną treścią art. 3989 § 1 k.p.c. obecnie przesłanką taką nie jest

już powołane przez uczestniczkę oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżone

orzeczenie. Jeśli więc zdaniem Spółdzielni postanowienie Sądu Okręgowego w O.

z dnia 30 września 2005 r. było dotknięte taką wadą, skarżąca mogła w celu

spełnienia wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wskazać, że jej

skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), a występowanie tej

przesłanki uzasadniać tym, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo.

Podsumowując, skoro uczestniczka nie wskazała żadnej z przesłanek

określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., należało uznać, że jej skarga pozbawiona była

uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a co za tym idzie podlegała,

jako niedopuszczalna, odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.

jc