IV CSK 162/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 162/08

POSTANOWIENIE

Dnia 21 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z wniosku H. M. i A. M.

przy uczestnictwie T. P.

o wpis,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu

Okręgowego w B. z dnia 22 listopada 2007 r., sygn. akt II Ca (…),

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od uczestnika postępowania na rzecz

wnioskodawców kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Określone w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli

skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1

pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia

przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę

oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź

odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Pełnomocnik uczestnika postępowania we wniesionej skardze kasacyjnej od

postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 22 listopada 2007 r. wniosek o jej

przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 398 9 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.

W celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. nie wystarczy –

jak to uczynił autor skargi – zawrzeć w treści skargi stwierdzenia, że jest ona oczywiście

uzasadniona, lecz należy wykazać tę oczywistość przez odwołanie się do takiej

argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z

oczywistym naruszeniem prawa. Skarżący „oczywistość” swej skargi od postanowienia

wydanego w postępowaniu wieczystoksięgowym uzasadnił naruszeniem przepisów

kodeksu cywilnego dotyczących zawarcia umowy (art. 66 § 2 i art. 158 k.c.), stanowiącej

źródło długu obciążającego uczestnika postępowania wieczystoksięgowego, a także

naruszeniem przepisu art. 171 k.p.c. w sprawie, w której powstał tytuł wykonawczy

będący podstawą późniejszej egzekucji z nieruchomości stanowiącej własność tegoż

uczestnika, a także naruszeniem przepisów o postępowaniu egzekucyjnym (art. 942,

945 § 1 i 2 i art. 947 § 1 pkt 9 k.p.c.), a więc przepisów, które nie mają nic wspólnego z

postępowaniem wieczystoksięgowym. Skarżący nie wykazał zatem „oczywistości” swej

skargi, wręcz przeciwnie wykazał, że przesłanka ta oczywiście nie została spełniona.

Skarga nie spełnia więc wymagania, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

W przypadku gdy skarżący twierdzi, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne,

obciąża

go

obowiązek

sformułowaniu

tego

zagadnienia

i wskazania

argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 r., nr 1, poz. 11).

Zdaniem autora skargi kasacyjnej występujące w sprawie zagadnienie prawne

polega na „ustaleniu kryteriów uznania czynności za ważną bez wymaganej formy oraz

niezbędnych elementów” a także „ustaleniu, czy na podstawie tytułu wykonawczego,

wydanego w postępowaniu, w trakcie którego doszło do zaniedbania z winy

pełnomocnika ustanowionego z urzędu dla uczestnika można prowadzić egzekucję

sprzeczna z zasadami współżycia społecznego”, a ponadto „:ustaleniu warunków

przeprowadzenia

opisu,

oszacowania

i licytacji

nieruchomości

umożliwiających

sprawiedliwą egzekucję”. Skarga zawiera więc pozór wymagania określonego w art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c., a sformułowane przez jej autora „zagadnienia prawne” niezależnie

od tego, że nie mają takiego waloru, pozostają w zupełnym oderwaniu od postępowania

wieczystoksięgowego, w ramach którego wydane zostało zaskarżone orzeczenie.

Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd

Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia – z urzędu (art. 39813 § 1

k.p.c.).

Z przytoczonych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 3986 § 3 k.p.c.).

Na wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o

kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z

art. 13 § 2 oraz w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.