IV CSK 157/18 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedZaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w G. oddalił apelację uczestniczki od postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 13 stycznia 2017 r., którym uwzględniono żądanie stwierdzenia zasiedzenia przez wnioskodawcę własności opisanej nieruchomości z dniem 31 grudnia 2003 r.Uczestniczka w skardze kasacyjnej powołała podstawę przewidzianą w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywistą zasadność skargi kasacyjnej połączyła z naruszeniem art. 172 § 1 i 2 k.c., polegającym na błędnym przyjęciu, że wnioskodawca wykazał spełnienie przesłanek uzasadniających stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna została ukształtowana w kodeksie postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Legislator headnote
AI generatedart. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c, art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c, art. 3989 k.p.c, art. 39813 § 1 k.p.c, art. 3989 § 2 k.p.c, art. 39821 k.p.c; IV CSK 157/18 · Sąd Najwyższy: Analiza wniosku i jego uzasadnienia, w połączeniu z podstawą skargi kasacyjnej i motywami zaskarżonego orzeczenia, nie daje podstaw do uznania rozumowania Sądu Okręgowego za niepoprawne. Nie zasługiwał na podzielenie zarzut, że nie zostały wykazane przesłanki nabycia własności nieruchomości przez upływ czasu, a dokonanie subsumcji przepisów prawa materialnego do dokonanych ustaleń faktycznych było zgodne z zasadami logicznego rozumowania.W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, której podstawy Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu, zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 157/18 POSTANOWIENIE Dnia 6 września 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta G.przy uczestnictwie E. W. i Gminy Miasta G.o stwierdzenie zasiedzenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnejw dniu 6 września 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania E. W. od postanowienia Sądu Okręgowego w G.z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt III Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) nie obciąża skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w G. oddalił apelację uczestniczki od postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 13 stycznia 2017 r., którym uwzględniono żądanie stwierdzenia zasiedzenia przez wnioskodawcę własności opisanej nieruchomości z dniem 31 grudnia 2003 r.Uczestniczka w skardze kasacyjnej powołała podstawę przewidzianą w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywistą zasadność skargi kasacyjnej połączyła z naruszeniem art. 172 § 1 i 2 k.c., polegającym na błędnym przyjęciu, że wnioskodawca wykazał spełnienie przesłanek uzasadniających stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna została ukształtowana w kodeksie postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanej, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. polega na ewidentnej i widocznej od razu wadliwości zaskarżonego orzeczenia, której stwierdzenie nie wymaga prowadzenia dogłębnej analizy i bardziej złożonych dociekań.
W postanowieniu z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12 (nieopubl.), Sąd Najwyższy wyjaśnił ponadto, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia i do istnienia takiego związku między wytykanym uchybieniem, a wynikiem postępowania w sprawie powinien zmierzać skarżący. Uczestniczka nie wykazała, że zaskarżone postanowienie dotknięte jest tego rodzaju wadliwością.
Analiza wniosku i jego uzasadnienia, w połączeniu z podstawą skargi kasacyjnej i motywami zaskarżonego orzeczenia, nie daje podstaw do uznania rozumowania Sądu Okręgowego za niepoprawne. Nie zasługiwał na podzielenie zarzut, że nie zostały wykazane przesłanki nabycia własności nieruchomości przez upływ czasu, a dokonanie subsumcji przepisów prawa materialnego do dokonanych ustaleń faktycznych było zgodne z zasadami logicznego rozumowania.W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, której podstawy Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu, zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z zasady wskazanej w art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., przy uwzględnieniu sytuacji życiowej skarżącej i znaczenia dla niej wyniku postępowania.aj