IV CSK 15/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 15/12

POSTANOWIENIE

Dnia 13 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa Skarbu Państwa Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.

przeciwko B.Technologie Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B., B. K. – B.

i C.B.

o ustalenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 kwietnia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanej B. K. – B.

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 czerwca 2011 r.,

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanej B. K. – B. na

rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wniesiona przez pozwaną B. K.-B. skarga kasacyjna od wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 30 czerwca 2011 r. została oparta na obu podstawach

kasacyjnych określonych w art. 3983 § 1 k.p.c. W ramach pierwszej podstawy

skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i

niewłaściwe zastosowanie, w tym art. 84 k.c. oraz przepisów kodeksu spółek

handlowych (zwłaszcza art. 158 § 3 i art. 13), w ramach drugiej zaś – naruszenie

art. 233 § 1, art. 244 i 245 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia

zebranego w sprawie materiału dowodowego, całkowite pominięcie wniosków

dowodowych oraz sprzeczność ustaleń z dokumentami. Uzasadnienie podstaw nie

odnosi się w żaden sposób do zarzucanego naruszenia prawa materialnego i

ogranicza się wyłącznie do kwestionowania trafności poczynionych w sprawie

ustaleń faktycznych. Nie wskazano także, o jakie pominięte wnioski dowodowe

chodzi i do jakiego rodzaju naruszenia prawa procesowego uchybienie to ma

prowadzić. Należy w tej sytuacji uznać, że pomimo przytaczania przepisów prawa

materialnego oraz procesowego skarga zmierza wyłącznie do podważenia ustaleń

faktycznych, a tym samym podstawę skargi w istocie stanowią zarzuty dotyczące

ustalenia faktów i oceny dowodów, wbrew wyraźnemu zakazowi zawartemu w art.

3983 § 3 k.p.c. Skarga podlega zatem odrzuceniu.

Na marginesie należy już tylko zwrócić uwagę, że w skardze, poza

powtórzeniem treści przepisu, nie wskazano przesłanek mających uzasadniać

przyjęcie jej do rozpoznania. Z uwagi na zasadniczą wadę w postaci braku oparcia

skargi na właściwej podstawie nie jest celowe wdrażanie trybu usunięcia tej

wadliwości.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 6 § 3

k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.