IV CSK 148/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 148/10

POSTANOWIENIE

Dnia 11 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wojciech Katner

w sprawie z powództwa Syndyka masy upadłości N.(...) Spółki z o.o. z siedzibą w O. w

upadłości [poprzednio N.(...) Spółki z o.o. z siedzibą w O.]

przeciwko L. K. i A. K.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 czerwca 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanego A. K.

od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną pozwanego A. K.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2009 r. oddalił apelację pozwanych L. K.

i A. K. od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 28 maja 2008 r., którym utrzymany

został w mocy nakaz zapłaty z dnia 27 września 2007 r., nakazujący zapłacić przez

pozwanych powodowi P.(...) sp. z o.o. w O. [obecnie „N.(...)” sp. z o.o. w O.] kwotę

109.844, 31 złotych tytułem zobowiązania wynikającego z weksla. W stanie faktycznym

Sąd ustalił, że pozwany A. K. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zakupił

u powódki kotłownie, wystawiając na zabezpieczenie roszczeń weksel in blanco wraz z

deklaracją wekslową poręczony przez L. K. Powódka dostarczyła towar w terminie, ale

otrzymała tylko część ceny i pomimo zawarcia porozumienia i uznania długu przez

stronę pozwaną zadłużenie nie zostało spłacone. W tej sytuacji powódka wypełniła

weksel, określiła datę jego wykupu na 30 marca 2007 r. i za pośrednictwem

pełnomocnika A. R. z Biura Windykacji Należności „M.(...)” w G. zawiadomiła o tym

pozwanych. Sąd Okręgowy ustalił, że weksel został wypełniony zgodnie z deklaracją

wekslową a podnoszone zarzuty pozwanych, zwłaszcza co do przedwczesności

wniesienia powództwa uznał za chybione. Dlatego nakaz zapłaty został utrzymany w

mocy, a apelacja od wyroku pierwszej instancji na skutek niezasadnych zarzutów oddalona.

Skarga kasacyjna pozwanego A. K. została oparta na podstawie naruszenia prawa

materialnego i przepisów postępowania cywilnego. W zakresie prawa materialnego

skarżący zarzucił naruszenie art. 11 i 16 Prawa wekslowego, art. 99 § 1 i art. 103 § 1

k.c., a także art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 26 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1994

r. o rachunkowości (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.). Naruszenie

przepisów postępowania cywilnego dotyczy art. 233 § 1, art. 244 § 1 i art. 245 k.p.c.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku a także wyroku Sądu pierwszej

instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie

uchylenie wyroków Sądów obu instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez

oddalenie powództwa. Wniesiono także o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na

podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jako że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

Przepisy prawa postępowania cywilnego wyraźnie wskazują jakie elementy winna

mieć skarga kasacyjna. Jest to nadzwyczajny środek zaskarżenia, przysługujący od

prawomocnego już orzeczenia, kierowany do Sądu Najwyższego, który nie jest trzecią

instancją w sprawie. Toteż przepisy wymagają aby nie tylko zostały przytoczone

podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, ale aby skarga kasacyjna zawierała wniosek o

jej przyjęcie wraz z uzasadnieniem. W celu jeszcze wyraźniejszego uwypuklenia tego

wymagania ustawodawca zdecydował się w noweli do Kodeksu postępowania

cywilnego z dnia 19 marca 2009 r. (obowiązuje od dnia 22 maja 2009 r.) na

umieszczenie wymagania odrębnego wniosku skarżącego o przyjęcie skargi i

uzasadnienia tego wniosku w osobnym § 2 w art. 3984 k.p.c.

Niestety, w niniejszej sprawie skarżący nie zastosował się do tego wymagania, ani

według dotychczasowego brzmienia przepisu, ani już uwzględniając jego nowe

brzmienie, choć tożsamą treść. Nie uczynił tego nawet wtedy, gdy zgodnie z art. 3986 §

1 k.p.c. został wezwany przez Sąd Apelacyjny do uzupełnienia wniosku. Pozostało

zatem niepoparte jakimkolwiek argumentem twierdzenie pozwanego w skardze

kasacyjnej, że skarga ta jest oczywiście uzasadniona. Za uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, jako oczywiście uzasadnionej nie może

wystarczyć złożenie przez skarżącego pisma, będącego odpowiedzią na wezwanie

przewodniczącego w sądzie drugiej instancji, w którym jako właściwe uzasadnienie

oczywistości zaskarżenia orzeczenia skargą kasacyjną wskazuje się uzasadnienie

podstaw samej skargi. Według art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. skarga kasacyjna powinna

zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, a zgodnie z art. 398 4 §

2 k.p.c. oprócz wymagań przewidzianych w § 1 tego przepisu skarga kasacyjna powinna

zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie. Jak wielokrotnie

wyjaśniał Sąd Najwyższy ma to być odrębne uzasadnienie od umotywowania podstaw

kasacyjnych (por. np. postanowienie SN z dnia 2 kwietnia 2008 r., II PK 347/07, Lex nr

465860). W szczególności wtedy, gdy wniosek o przyjęcie skargi powołuje się na art.

3989 § 1 pkt 4 k.p.c. w orzecznictwie panuje zgodny pogląd, że skarżący jest

zobowiązany do przedstawienia wywodu prawnego, wyjaśniającego, dlaczego jego

zdaniem skarga jest oczywiście uzasadniona (np. postanowienie SN z dnia 18 stycznia

2008 r., II PK 276/07, Lex nr 442723). Jest to dodatkowo istotne w niniejszej sprawie,

jako że sam wywód odnoszący się do podstaw skargi kasacyjnej wcale nie przekonuje,

że skarga jest oczywista.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy

orzekł jak na wstępie.