IV CSK 127/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 127/13

POSTANOWIENIE

Dnia 25 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z wniosku J. P.

przy uczestnictwie M. P.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 czerwca 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w B.

z dnia 10 maja 2012 r.,

1) odrzuca skargę kasacyjną;

2) zasądza

od

wnioskodawcy

na

rzecz

uczestniczki

postępowania kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych)

tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Na

wezwanie

Sądu

do

usunięcia

braku

skargi

kasacyjnej

przez

zamieszczenie w niej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz uzasadnienia

tego wniosku - pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. stwierdzając,

że: „prawidłowe zastosowanie art. 43 § 1-3 k.r.o., w ustalonym stanie faktycznym

tej sprawy, stanowiącym element uzasadnienia niniejszego wniosku wymaga

wykładni czy nie zostały pogwałcone przepisy art. 43 § 1-3 k.r.o. Podnieść należy,

że w tej sprawie występuje rażąca niezgodność rzeczywistego stanu z ustaleniami

Sądu obu instancji i to powoduje, że konieczne jest rozstrzygnięcie w drodze skargi

kasacyjnej”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. jednym z konstrukcyjnych wymagań skargi

kasacyjnej jest zamieszczenie w niej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania

oraz jego uzasadnienia. Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy spełnienie tej

przesłanki wymaga wskazania, na której z podstaw przedsądu przewidzianych

w art. 3989 § 1 k.p.c. skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania oraz wykazania, w wyodrębnionym, profesjonalnym wywodzie

prawnym, dlaczego w jego ocenie zachodzi wskazana przesłanka przedsądu.

Treść tego uzasadnienia nie może być dowolna i należy ją oprzeć na argumentacji

jurydycznej (porównaj między innymi postanowienia z dnia 19 czerwca 2008 r.

II UK 55/08, z dnia 13 czerwca 2008 r. III CSK 104/08, z dnia 24 września 2008 r.

II CZ 61/08 i z dnia 8 października 2010 r. II PZ 32/10).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej

wnioskodawcy nie spełnia tego wymagania. Poprzestano w nim bowiem

na wskazaniu art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., jako podstawy wniosku oraz art. 43 § 1-3

k.r.o., jako przepisu wymagającego wykładni „w okolicznościach faktycznych

sprawy”, natomiast nie przedstawiono żadnego wywodu prawnego, z którego

wynikałoby jakie istotne zagadnienie prawne występuje w sprawie oraz dlaczego

i w jakim zakresie przepis art. 43 § 1-3 k.r.o. wymaga wykładni Sądu Najwyższego.

Nie zostało zatem spełnione wymaganie skargi kasacyjnej przewidziane w art. 3984

§ 2 k.p.c., co prowadzi do odrzucenia skargi na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art.

3986 § 2 k.p.c.

Na marginesie należy zwrócić uwagę, że choć sprawa toczy się

w postępowaniu

nieprocesowym,

profesjonalny

pełnomocnik

wnioskodawcy

zarówno w skardze kasacyjnej jak i w jej uzupełnieniu określa wnioskodawcę jako

„powoda”, a siebie jako „pełnomocnika powoda”, co jest oczywiście błędne.

Na wniosek uczestniczki postępowania zawarty w odpowiedzi na skargę

kasacyjną Sąd Najwyższy zasądził na jej rzecz od wnioskodawcy koszty

postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1

i art. 39821 k.p.c.

jw