IV CSK 124/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 124/17 POSTANOWIENIE Dnia 3 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z powództwa T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. ‎przeciwko Uniwersytetowi […] w L. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 października 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w L. ‎z dnia 12 września 2016 r., sygn. akt IX Ga (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w L. oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego w L. z siedzibą w Ś. z dnia 22 grudnia 2015 r., którym zostało oddalone w stosunku do pozwanego roszczenie o zapłatę kwoty 64 784 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 29 października 2012 r.Powódka w skardze kasacyjnej powołała podstawę przewidzianą w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Występowanie istotnego zagadnienia prawnego połączyła z koniecznością udzielenia odpowiedzi na pytanie:

„czy w świetle art. 509 - 512 k.c., w przypadku umowy cesji wierzytelności przyszłych, jeśli wcześniej dłużnik był powiadomiony o przelewie tych wierzytelności, to dłużnik spełniając świadczenie do rąk poprzedniego wierzyciela, nie może uwolnić się od odpowiedzialności wobec uprawnionego z tytułu przelewu wierzytelności przyszłych (cesjonariusza)”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna została ukształtowana jako nadzwyczajny środek prawny, służący od prawomocnych orzeczeń, którego celem jest ochrona interesu publicznego, polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury.

Założenie to może być zrealizowane jedynie poprzez powołanie i uzasadnienie istnienia co najmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. Nie jest rolą Sądu Najwyższego, nie będącego trzecią instancją sądową, korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej sprawie, nawet gdyby w rzeczywistości miały one miejsce.Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa.

Ugruntowane zostało w orzecznictwie zapatrywanie, że skarżący powinien wskazać przepisy prawne, na tle stosowania których wyłoniło się zagadnienie, sformułować je, podać argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen, a nadto motywację, że rozwiązanie go jest istotne nie tylko w rozpoznawanej sprawie, ale także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151; z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, niepubl.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OSNP 2006, nr 15-16, poz. 243; niepubl.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r.

I CSK 108/08, niepubl., z dnia 19 stycznia 2012 r., I UK 325/11, niepubl.). Przedstawione przez skarżącą zagadnienie nie odpowiada wskazanym wymaganiom, ponieważ objęte nim kwestie nie stanowią nowego nierozwiązanego dotychczas problemu. Umowa przelewu wierzytelności przyszłych była przedmiotem licznych wypowiedzi w orzecznictwie Sądu Najwyższego, które zresztą zostały powołane, a nawet omówione w uzasadnieniu wniosku. Sformułowane pytanie dotyczy poruszonej już materii. Oznacza to, że skarżąca zmierza do uzyskania odpowiedzi co do trafności kwestionowanego rozstrzygnięcia, a zatem prawidłowości zastosowania prawa w okolicznościach sprawy, co nie spełnia warunków przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Ponadto pominięta została konieczność dokonywania oceny roszczenia w kontekście treści umowy przelewu wierzytelności, w której strony mogły uregulować wzajemne prawa i obowiązki w sposób odbiegający od ogólnej zasady (art. 510 § 1 k.c.). Sama zaś treść pytania zawiera zarazem odpowiedź, co wskazuje, że skarżąca w istocie nie ma wątpliwości dotyczącej odpowiedzialności pozwanego. Brak argumentów przemawiających za twierdzeniem powódki, że rzeczywiście wyłoniło się zagadnienie prawne wymagające podjęcia przez Sąd Najwyższy po raz kolejny tej problematyki.W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, której podstawy Sąd najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu w granicach zaskarżenia, stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.jw