IV CSK 122/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 122/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski w sprawie z powództwa L. Ż. i H. Ż.‎przeciwko B. Ż., M. S., S. Ż., K. Ż. M., H. Ż.,X. S. i M. P.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 października 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt I ACa (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; zasądza od powodów na rzecz pozwanego B. Ż. 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.

Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanej, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.Pełnomocnik powodów L. Ż. i H. Ż. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 29 maja 2015 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance ujętej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.W uzasadnieniu skarżący wskazali, że:

„należy postawić sobie pytanie: czy można żądać wydania nieruchomości, gdy skutecznie został postawiony zarzut zatrzymania?”. Dodali, że „należy rozważyć, czy okoliczności przedstawione w uzasadnieniu niniejszej skargi pozwalają na uznanie, że L. i H. Ż. skorzystali z przysługującego im prawa zatrzymania”.W pierwszej kolejności należy zauważyć, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostało sformułowane w sposób bardzo lakoniczny, wyłącznie przez hasłowe wskazanie kwestii, które w opinii skarżących wymagają wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy w ramach rozpoznania skargi kasacyjnej.W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że ze względu na odmienny cel instytucji przedsądu i jej odrębne przesłanki (art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c.), wskazanie i uzasadnienie okoliczności decydujących o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może polegać jedynie na odwołaniu się do uzasadnienia podstaw kasacyjnych (art. 3983 § 1 pkt 1-2 k.p.c.).

W prawidłowo sporządzonej skardze kasacyjnej oba powyższe elementy muszą pojawić się oddzielnie i autonomicznie. Spełnienie wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. powinno przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wskaże, jakie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Poprzestanie na uzasadnieniu podstaw kasacyjnych (art. 3983 § 1 pkt 1-2 k.p.c.) jest niewystarczające, ponieważ Sąd Najwyższy bada uzasadnienie przesłanek przedsądu (art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.) oraz uzasadnienie podstaw kasacyjnych na różnych etapach postępowania kasacyjnego (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2009 r., II UK 363/08, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2012 r., I UK 388/11, nie publ.).W związku z powyższym nie można przyjąć, by w sprawie wykazano przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa przedstawienie okoliczności uzasadniających istnienie tej przesłanki polega na sformułowaniu istotnego zagadnienia prawnego i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które przyczyni się do rozwoju prawa pozytywnego (por. postanowienia z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, poza skrótowym wskazaniem kwestii uznanych przez skarżących za problemowe, nie sprecyzowano konkretnych wątpliwości, które mogłyby wzbudzić te kwestie.W konkluzji należy stwierdzić, że powołana we wniosku przesłanka nie została wykazana.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).Na wniosek pozwanego B.

Ż. zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490). db