IV CSK 12/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 12/13

POSTANOWIENIE

Dnia 5 lipca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

w sprawie z powództwa Gminy Miasta C.

przeciwko Województwu […]

o zapłatę i ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 lipca 2013 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 27 czerwca 2012 r.,

uchyla

zaskarżone

pozostawiając

postanowienie

rozstrzygnięcie

o

i

oddala

kosztach

zażalenie

postępowania

kasacyjnego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Uzasadnienie

Gmina Miasta C. wnosiła o zasądzenie od Województwa […] kwoty

115 043,30 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 12 sierpnia 2012 r. oraz o

ustalenie, że nie jest zobowiązana do pomniejszenia o kwotę 68 539,45 zł.

dofinansowania ze środków pieniężnych Unii Europejskiej projektu „Ochrona

dziedzictwa kulturowego miasta C.- II etap”.

Strona pozwana wnosiła o odrzucenie pozwu z powodu niedopuszczalności

drogi sądowej.

Postanowieniem z dnia 16 marca 2012r. Sąd Okręgowy w T. oddalił wniosek

o odrzucenie pozwu, natomiast Sąd Apelacyjny w wyniku zażalenie strony

pozwanej postanowieniem z dnia 27 czerwca 2012 r. zmienił zaskarżone

orzeczenie i odrzucił pozew oraz orzekł o kosztach postępowania.

W sprawie ustalono miedzy innymi, że w dniu 26 marca 2009 r. strony

zawarły umowę o dofinansowanie w formie zaliczki i refundacji projektu „Ochrona

dziedzictwa kulturowego miasta C. – II etap” wskazując, że umowa została zawarta

na podstawie art. 60 rozporz. R (WE) nr 1083/06 z dnia 11 lipca 2006r. dot.

Europejskiego

Funduszu

Rozwoju

Regionalnego,

Europejskiego

Funduszu

Społecznego i Funduszu Spójności, art. 26 ust.1 pkt. 5, 11, 14, 15 ustawy z dnia

6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn: Dz. U.

z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm. – dalej: „uzppr”), przepisów ustawy z dnia

30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz.2104 ze zm. –

dalej: „u.f.p. z 2005 r.”), przepisów k.c. oraz przepisów kontraktu zawartego na

podstawie art. 20 ust.5 uzppr.

W § 9 umowy strony postanowiły, że beneficjent (strona powodowa)

zobowiązuje się do zwrotu środków niewłaściwie wykorzystanych. W przypadku

stwierdzenia przez instytucję zarządzającą (stronę pozwaną) niewłaściwego

wykorzystania przez beneficjenta tych środków, instytucja zarządzająca wydaje

decyzję, o której mowa w art. 211 ust.4 u.f.p. z 2005 r., określającą kwotę

przypadającą do zwrotu i termin, od którego należy naliczać odsetki. Jeżeli

beneficjent nie dokona zwrotu tych środków w wyznaczonym terminie, instytucja

zarządzająca dokonuje potrącenia nieprawidłowo wykorzystanego lub pobranego

dofinansowania z kwoty kolejnej transzy refundacji albo z dotacji przeznaczonej na

projekt. Natomiast w przypadku braku możliwości dokonania takiego potrącenia,

instytucja zarządzająca podejmuje czynności zmierzające do odzyskania należnych

środków dofinansowania z wykorzystaniem dostępnych środków prawnych oraz

dochodzi od beneficjenta zwrotu środków w trybie i na zasadach określonych

w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W § 20 ust.3 umowy postanowiono, że jeżeli strony nie dojdą do

porozumienia w kwestiach wątpliwości dotyczących umowy, wówczas spory między

nimi będą poddane rozstrzygnięciu przez sąd powszechny.

W dniu 17 czerwca 2011 r. strona pozwana wystosowała do strony

powodowej pismo o stwierdzeniu nieprawidłowości w wykorzystaniu przyznanych

środków, w którym wskazała, że zgodnie z art. 207 ust.8 ustawy z dnia 27 sierpnia

2009r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm. – dalej: „u.f.p.

z 2009 r.”) strona pozwana powinna zwrócić niewłaściwie wykorzystane fundusze,

a jeżeli tego nie uczyni, strona pozwana podejmie środki w trybie postępowania

administracyjnego.

W odpowiedzi na to strona powodowa w piśmie z dnia 28 lipca 2011 r.

oświadczyła, że wyraża zgodę na potrącenie nieprawidłowo wykorzystanych

środków z kolejnej transzy dotacji.

Oceniając przedstawione wyżej postanowienia umowy oraz treść żądania

zgłoszonego w pozwie Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie droga sądowa

jest dopuszczalna bowiem podstawą przekazania środków finansowych powódce

była umowa cywilnoprawna, w której strony postanowiły, że spory dotyczące tej

umowy będą rozstrzygane przez sądy powszechne. Także art. 207 u.f.p. z 2009 r.

nie wyklucza, zdaniem Sądu Okręgowego, drogi sądowej w sprawach roszczeń

o zapłatę dofinansowania, które mają charakter cywilnoprawny.

Natomiast Sąd Apelacyjny stwierdził, że w chwili zawarcia umowy stron

obowiązywały przepisy u.f.p. z 2005 r. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia

8 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych

ustaw (Dz. U. Nr 249, poz. 1832), które w art. 211 ust.4,5 i 7 przewidywały wydanie

decyzji administracyjnej przez instytucję zarządzającą w razie stwierdzenia

nieprawidłowości w wykorzystaniu dotacji i ustalenie w niej kwoty przypadającej do

zwrotu, a w kwestiach nieuregulowanych odsyłały do przepisów działu III Ordynacji

podatkowej, jak również przewidywały egzekucję tej należności według przepisów

o postępowaniu

egzekucyjnym

postępowania

administracyjnego

w

administracji.

do

Przewidywały

dochodzenia

zwrotu

więc

drogę

nieprawidłowo

wykorzystanej dotacji.

Sąd drugiej instancji uznał, że choć pisma strony pozwanej z dnia 17 maja

2011 r. i z dnia 17 czerwca 2011 r. nie są decyzjami administracyjnymi, to jednak

stwierdzają nieprawidłowości w wykorzystaniu środków dotacji przez stronę

powodową i wskazują konieczność zwrotu przez beneficjenta określonej kwoty,

a ponieważ strona powodowa zgodziła się na zwrot tej należności przez

potrącenie, strona pozwana nie musiała wydawać decyzji administracyjnej

przewidzianej we wskazanych wyżej przepisach. Gdyby strona powodowa

odmówiła zwrotu środków, strona pozwana byłaby zobowiązana do wydania decyzji

administracyjnej i dalsze postępowanie w tym przedmiocie toczyłoby się na drodze

administracyjnej, o czym stanowią przepisy zarówno art. 211 u.f.p. z 2005 r., jak

i art. 207 u.f.p. z 2009 r. Wskazuje to na przyjęcie przez ustawodawcę w sprawach

dotyczących

sporów

o

zwrot

dotacji

unijnych

drogi

postępowania

administracyjnego.

W tej sytuacji Sąd Apelacyjny stwierdził w sprawie niedopuszczalność drogi

sądowej na podstawie art. 2 § 3 k.p.c., mimo że powódka dochodzi roszczeń

wynikających z umowy cywilnej, gdyż wskazane wyżej przepisy szczególne

przekazały te sprawy do postępowania administracyjnego.

Uznał, że w tej sytuacji zapis § 20 ust.3 umowy stron, wskazujący na

rozstrzygnie sporów przez sąd powszechny powinien być rozumiany jako

odnoszący się do innych, poza zwrotem środków, kwestii uregulowanych

w umowie.

W konsekwencji Sąd drugiej instancji na podstawie art. 199 § 1 pkt.1 k.p.c.

odrzucił pozew.

W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach strona powodowa

w ramach pierwszej podstawy zarzuciła naruszenie art. 2 i art. 45 Konstytucji przez

ich pominięcie skutkujące ograniczeniem prawa stron do rozpatrzenia sprawy przez

niezawisły sąd, art. 65 § 2 k.c. przez błędną ocenę zapisu par. 20 ust.3 umowy

stron jako dotyczącego innych sporów, poza zwrotem środków oraz art. 3531 k.c.

przez błędną ocenę zapisów par. 20 ust. 3 umowy stron i przyjęcie, że nie mogły

one dotyczyć rozstrzygania przez sąd powszechny sporów o zwrot środków dotacji.

W ramach drugiej podstawy zarzuciła naruszenie art. 1 i art. 2 k.p.c. przez

błędne zakwalifikowanie dochodzonego roszczenia jako nie mającego charakteru

cywilnoprawnego, wbrew treści żądania oraz art. 199 § 1 pkt. 1 k.p.c. przez błędne

przyjęcie, że zachodziły podstawy do odrzucenia pozwu.

Wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do

merytorycznego rozpoznania Sądowi Okręgowemu oraz rozstrzygnięcie o kosztach

postępowania.

Prokurator Generalny zajmując w sprawie stanowisko na podstawie art. 3988

k.p.c. przyłączył się do wniosków skargi kasacyjnej natomiast strona pozwana

wnosiła o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Bezzasadne są zarzuty oparte na pierwszej podstawie kasacyjnej.

Sąd Apelacyjny odrzucił pozew z powodu niedopuszczalność drogi sądowej

uznając, że ustawodawca przekazał tego rodzaju sprawy na drogę postępowania

administracyjnego. Takie stanowisko Sądu niewątpliwie nie narusza art. 45 ani

art. 2 Konstytucji RP, bowiem nie pozbawia stron prawa do sprawiedliwego

i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy,

niezależny, bezstronny i niezawisły sąd skoro wskazuje na drogę postępowania

administracyjnego, gdzie także przewidziane jest rozpoznanie sprawy, po

wyczerpaniu postępowania przed organami administracyjnymi, przez niezależny,

bezstronny i niezawiły sąd, rozpatrujący sprawy jawnie i sprawiedliwie, bez

nieuzasadnionej zwłoki - zgodnie z zasadami demokratycznego państwa prawa.

Stwierdzenie Sądu Apelacyjnego, że wobec odesłania w art. 211 ust. 4 u.f.p.

z 2005 r. tego rodzaju spraw na drogę postępowania administracyjnego,

postanowienia § 20 ust.3 umowy stron z dnia 26 marca 2009 r. nie mogą być

rozumiane

jako

dopuszczające

drogę

sądową

w rozpoznawanej

sprawie

niewątpliwie nie narusza art. 65 § 2 ani art. 3531 k.c. Jeżeli bowiem ustawodawca

przewidział dla określonej kategorii spraw drogę postępowania administracyjnego a

nie postępowania przed sądami powszechnymi, to strony mocą umowy nie są

władne zmienić takiej regulacji i zawrzeć w umowie postanowienia przewidującego

drogę sądową w takiej sprawie. Tego rodzaju postanowienie umowy nie wywołuje

żadnych skutków prawnych, gdyż kwestie dopuszczalności lub nie drogi sądowej

należą do zakresu prawa publicznego i pozostają w wyłącznej gestii ustawodawcy,

którego wola w tym przedmiocie nie może być zmieniona wolą stron umowy

cywilnoprawnej.

Nieuzasadnione są również zarzuty naruszenia art. 1 i art. 2 k.p.c. w sposób

wskazany przez skarżącą. Wbrew bowiem jej twierdzeniom Sąd Apelacyjny nie

zakwalifikował

dochodzonego

roszczenia

jako

nie

mającego

charakteru

cywilnoprawnego. Wprost przeciwnie – jednoznacznie stwierdził, że wynika ono

z umowy cywilnej, co oznacza, że ma charakter cywilnoprawny. Stwierdzając

niedopuszczalność drogi sądowej powołał się na art. 2 § 3 k.p.c., który dotyczy

sytuacji, gdy sprawa cywilna nie jest rozpoznawana w postępowaniu przed sądami

powszechnymi dlatego, że przepis szczególny przekazuje ją do właściwości innych

organów. Sąd Apelacyjny wskazał, że takim przepisem szczególnym jest art. 211

ust.4 u.f.p. z 2005 r., który przekazał na drogę postępowania administracyjnego

sprawy o zwrot niewłaściwie wykorzystanych dotacji, mające ze swej natury

charakter cywilnoprawny. Stwierdził, że w związku z tym w rozpoznawanej sprawie

droga sądowa jest niedopuszczalna.

Stanowiska tego nie można jednak podzielić, gdyż brak podstaw do

przyjęcia, że przepisy art. 211 ust. 4, 5 i 7 u.f.p. z 2005 r., przekazujące do

postępowania administracyjnego sprawy dotyczące zwrotu przez beneficjenta

niewłaściwie wykorzystanej dotacji mają zastosowanie do roszczenia zgłoszonego

przez stronę powodową w rozpoznawanej sprawie.

Rozważania dotyczące dopuszczalności drogi sądowej należy rozpocząć od

wskazania, że w świetle twierdzeń i podstawy faktycznej pozwu roszczenia w nim

zgłoszone znajdują oparcie w umowie stron dotyczącej przyznania i wykorzystania

środków funduszy Unii Europejskiej w ramach dofinansowania z publicznych

środków

wspólnotowych

projektów

mających

na

celu

rozwój

ośrodków

regionalnych. Zasady wykorzystania tych środków regulowane są zarówno przez

ustawodawstwo Unii Europejskiej jak i krajowe, szczegółowo i szeroko omówione

w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego,

w którym jednolicie przyjęto, że przyznanie tych środków odbywa się dwuetapowo:

w pierwszym etapie instytucja zarządzająca rozpatruje wnioski o dofinansowanie

i wydaje

decyzję

administracyjną

o

przyznaniu

lub

odmowie

przyznania

dofinansowania a w razie przyznania dochodzi do drugiego etapu, w którym

zawierana jest umowa o charakterze cywilnoprawnym regulująca sposób i zasady

wykorzystywania przyznanych środków przez beneficjenta i kontroli sprawowanej

w tym zakresie przez instytucję zarządzającą (porównaj między innymi wyroki

Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2011 r. II CSK 520/10, OSNC-ZD 2012/2/34,

z dnia 8 marca 2012 r. V CSK 164/11, z dnia 18 kwietnia 2012 r. V CSK 146/11

i z dnia 11 maja 2012 r. II CSK 545/11, niepubl. oraz wyroki Naczelnego Sądu

Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2006 r. II GSK 63/06 i z dnia 20 grudnia

2007 r. II GSK 267/07 oraz postanowienie z dnia 10 lutego 2010 r. II GSK 86/10,

niepubl.).

Skoro zatem roszczenia zgłoszone w pozwie mają za podstawę zawartą

przez strony w dniu 26 marca 2009 r. umowę cywilnoprawną o dofinansowaniu

z funduszy Unii Europejskiej określonego projektu i sformułowane zostały jako,

przewidziane w procedurze cywilnej, roszczenia o zasądzenie świadczenia oraz

o ustalenie

istnienia

stosunku

prawnego,

są

niewątpliwie

roszczeniami

cywilnoprawnymi, w rozumieniu art. 1 i art. 2 k.p.c.

Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy o dopuszczalności drogi sądowej

nie decyduje obiektywne istnienie prawa podmiotowego strony powodowej,

z którego wywodzi ona zgłoszone pod osąd roszczenie, lecz przesądzają o tym

twierdzenia powoda o istnieniu stosunku prawnego z zakresu objętego pojęciem

sprawy cywilnej w rozumieniu art. 1 i art. 2 § 3 k.p.c. We wstępnej fazie procesu

badania dopuszczalności drogi sądowej, sąd nie bada prawa podmiotowego,

o którego istnieniu zapewnia powód ani tego czy ono rzeczywiście istnieje i czy

przysługuje powodowi, bowiem przedmiotem procesu jest roszczenie procesowe,

a więc hipotetyczne roszczenie materialnoprawne określone przez powoda, przy

czym w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się szerokie rozumienie „sprawy

cywilnej” (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

21 listopada 2000 r. III CKN 1048/00, z dnia 22 sierpnia 2007 r. III CZP 76/07,

z dnia 4 listopada 2011 r. I CSK 50/11 i z dnia 20 czerwca 2012 r. I CSK 558/11,

niepubl.).

Nie ulega zatem wątpliwości, że zarówno ze względu na twierdzenia pozwu

dotyczące podstawy faktycznej zgłoszonego roszczenia, jak i ze względu na jego

sformułowanie, rozpoznawana sprawa jest sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 i art.

2 k.p.c.

Rozważenia w dalszej kolejności wymaga kwestia, czy zgodnie z ogólną

zasadą przewidzianą w art. 2 § 1 k.p.c. sprawa ta rozpoznawana jest przez sądy

powszechne, czy też sądy szczególne (wojewódzkie sądy administracyjne

i Naczelny Sąd Administracyjny) lub inne organy, którym jej rozpoznanie przekazał

przepis szczególny (art. 2 § 3 k.p.c.). Przy badaniu tej kwestii i wykładni przepisu

szczególnego przekazującego sprawę cywilną do rozpoznania innym organom,

należy – w razie wątpliwości- dokonać wykładni ścieśniającej, na korzyść drogi

sądowej ( porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 3 stycznia

1961 r., 3 CR 1/61, OSN 1961/IV/127, z dnia 12 czerwca 1968 r. III PRN 22/68,

OSPiKA 1969/7-8/161 i uzasadnienie uchwały z dnia 8 stycznia 1992 r. III CZP

138/91, OSNCP 1992/7-8/128).

Umowa stron zawarta została w dniu 26 marca 2009 r. i jako podstawę

prawną wskazuje między innymi art. 26 ust.1 pkt.5,11,14,15 uzppr, określający

zadania instytucji zarządzającej, do których należy także odzyskiwanie kwot

podlegających

zwrotowi,

w

tym

wydawanie

decyzji

o

zwrocie

środków

przekazanych na realizację programów projektów lub zadań, o których mowa

w przepisach o finansach publicznych (art. 26 ust. 15). W chwili zawarcia umowy

obowiązywała u.f.p. z 2005 r. a w trakcie jej realizacji weszła w życie z dniem

1 stycznia 2010 r. nowa u.f.p. z 2009 r. Jednakże zgodnie z art. 113 ust.1 ustawy

z dnia 27 sierpnia 2009r.- Przepisy wprowadzające ustawę o finansach

publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241), dotacje udzielone przed dniem 1 stycznia

2010 r. podlegają zwrotowi na podstawie przepisów dotychczasowych, a zatem do

zwrotu dotacji udzielonej stronie powodowej mają zastosowanie przepisy u.f.p.

z 2005 r., a jedynie postępowanie w tym przedmiocie prowadzone jest już przez

nowe organy określone w u.f.p. z 2009 r., gdyż postępowanie o zwrot dotacji

zostało wszczęte po dniu 1 stycznia 2010 r.

Jak słusznie więc stwierdził Sąd Apelacyjny, do postępowania związanego

z niewłaściwym wykorzystaniem przyznanych środków dotacji mają zastosowanie

przepisy art. 211 u.f.p. z 2005 r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 29 grudnia

2006 r., nadanym przez ustawę nowelizującą z dnia 8 grudnia 2006 r. (Dz. U.

Nr 249, poz. 1832) oraz od dnia 20 grudnia 2008 r., nadanym przez ustawę

nowelizującą z dnia 7 listopada 2008 r. (Dz. U. Nr 216, poz. 1370). Regulacje

zawarte w tych przepisach zostały przeniesione wprost do umowy stron i zawarte

w § 9.

W świetle tego unormowania, środki dotacji wykorzystane przez beneficjenta

niezgodnie z przeznaczeniem podlegają zwrotowi (art. 211 ust. 1). W przypadku

stwierdzenia wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem, instytucja

zarządzająca wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin,

od którego nalicza się odsetki (art. 211 ust. 4). Od decyzji tej beneficjent może

złożyć odwołanie do instytucji zarządzającej z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie

sprawy (art. 211 ust.4a). W sprawach nieuregulowanych w ust.1 i 4 stosuje się

odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem art. 57 tej ustawy

(art. 211 ust. 5), a do egzekucji należności z tytułu zwrotu środków dotacji mają

zastosowanie przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 211

ust. 7).

Rację ma zatem Sąd Apelacyjny, że powyższe przepisy przewidują drogę

postępowania administracyjnego w sprawach stwierdzenia wykorzystania przez

beneficjenta środków dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, określenia decyzją

administracyjną kwoty przypadającej z tego tytułu do zwrotu, odwołania

beneficjenta od tej decyzji oraz egzekucji należności w niej stwierdzonej. We

wszystkich tego rodzaju sprawach droga sądowa jest więc wyłączona na podstawie

art. 2 § 3 k.p.c., gdyż przepis szczególny, którym jest art. 211 ust. 1, 4, 4a, 5 i 7

u.f.p. z 2005 r., przekazał te sprawy, mające z natury rzeczy charakter spraw

cywilnych, do właściwości innych organów (administracyjnych).

Jednakże w rozpoznawanej sprawie strona pozwana, która jako instytucja

zarządzająca, miała obowiązek – po stwierdzeniu wykorzystania przez powódkę

środków dotacji niezgodnie z przeznaczeniem - wydania decyzji określającej kwotę

środków podlegającą zwrotowi, decyzji takiej nie wydała. Dopiero po wydaniu takiej

decyzji, dopuszczalne byłoby wezwanie beneficjenta do zwrotu środków, a w razie

nie dokonania zwrotu, potrącenie tej należności z kolejnej transzy dotacji, za zgodą

lub bez zgody beneficjenta. Taka kolejność działań określona jest jednoznacznie w

par. 9 ust. 2 i 4 umowy stron i wynika także z art. 211 ust.1, 4, 4a u.f.p. z 2005 r.

Strona pozwana, wbrew wymaganiom powyższych przepisów, nie wydała

stosownej

decyzji

administracyjnej

określającej

wysokość

nieprawidłowo

wykorzystanej kwoty dotacji podlegającej zwrotowi przez stronę powodową, a tym

samym nie wszczęła procedury administracyjnoprawnej przewidzianej w art. 211

u.f.p. z 2005 r. do dochodzenia zwrotu niewłaściwie wykorzystanej dotacji.

Skorzystała natomiast z instrumentu cywilnoprawnego- potrącenia- do odzyskania

tej należności.

Skoro zatem nie doszło w ogóle do wszczęcia przewidzianej prawem

procedury administracyjnoprawnej w celu dochodzenia zwrotu środków dotacji,

a strony posłużyły się środkiem cywilnoprawnym, strona powodowa nie dysponuje

możliwością obrony w postępowaniu administracyjnym. Sformułowane przez nią

roszczenia

mają

charakter

roszczeń

cywilnych,

wywodzą

się

z

umowy

cywilnoprawnej oraz ze stricte cywilistycznej czynności prawnej potrącenia

i niewątpliwie nie są roszczeniami wynikającymi z wydania, na podstawie art. 211

ust.4 u.f.p. z 2005 r., decyzji administracyjnej o zwrocie dotacji, gdyż decyzji takiej

nie wydano. Dlatego brak jest podstaw przewidzianych w art. 2 § 3 k.p.c. do

stwierdzenia w sprawie niedopuszczalności drogi sądowej, skoro tego rodzaju

spraw nie obejmuje art. 211 u.f.p. z 2005 r., jak również żaden inny przepis nie

przekazał ich rozpoznania do właściwości innych organów.

Z tych przyczyn skuteczny okazał się kasacyjny zarzut naruszenia art. 199

par.1 pkt.1 k.p.c., co zgodnie z art. 39816 k.p.c. prowadziło do uchylenia

zaskarżonego postanowienia i oddalenia zażalenia na postanowienie Sądu

pierwszej instancji o odmowie odrzucenia pozwu.

es