IV CSK 114/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 114/09

POSTANOWIENIE

Dnia 6 maja 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa A.D., J.K. i Z.D.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej „M.”

o ustalenie nie istnienia uchwał,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 maja 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda Z.D.

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2008 r. oddalił apelację powodów

od wyroku Sądu Okręgowego w G. wydanego w dniu 20 sierpnia 2007 r. w sprawie

o ustalenie nie istnienia uchwał, zebrania przedstawicieli członków pozwanej

Spółdzielni Mieszkaniowej „M.”

Skarga kasacyjna od wyroku Sądu Apelacyjnego została opłacona opłatą

sądową wysokości 200 zł. Skarżący wskazał jednocześnie, że wyrok Sądu drugiej

instancji zaskarża w całości, zgodnie z brzmieniem art. 27 pkt 8b ustawy z dnia 28

lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398

ze zm.), opłatę w tej wysokości pobiera się od pozwu w sprawie o ustalenie

istnienia lub nieistnienia uchwały organu spółdzielni. Treść tego przepisu wskazuje

zatem, że w wypadku żądania ustalenia nieistnienia kilku uchwał organu spółdzielni

opłacie stałej w wysokości 200 zł podlega odrębnie żądanie dotyczące każdej z

tych uchwał. Każda uchwała, której dotyczy żądanie ustalenia jej nieistnienia kreuje

bowiem w tym zakresie samodzielne roszczenie (por. wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 29 stycznia 2002 r., IV CKN 590/00). Przedmiotem postępowania były uchwały

zebrania przedstawicieli członków pozwanej spółdzielni podjęte w dniach 29 i 30

czerwca 2004 r. Nie budzi zatem wątpliwości, że skarga kasacyjna dotyczyła więcej

niż jednej uchwały, a w konsekwencji opłata od skargi kasacyjnej powinna stanowić

odpowiednią krotność kwoty 200 zł. Opłata sądowa uiszczona przy wniesieniu

skargi kasacyjnej w wysokości 200 zł była zatem opłatą niepełną. Nakazywało to

przyjąć, że skarga kasacyjna nie została opłacona należycie, co uzasadniało jej

odrzucenie na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. Uwzględniając powyższe Sąd

Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną w oparciu o treść art. 3986 § 3 k.p.c.