IV CSK 101/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 101/11

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z powództwa K. L.

przeciwko małoletniemu D. M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 lipca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 31 sierpnia 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną w części dotyczącej wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 29 stycznia 2010 r., odmawia przyjęcia

skargi kasacyjnej w pozostałej części oraz oddala wniosek

powódki o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez

powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym,

które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia

jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest

skarga kasacyjna, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie

publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni

przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane

w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Dlatego też

nie każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.

W niniejszej sprawie nie występuje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości, gdyż art.1082, 216 i 212 k.c., były już

wielokrotnie wykładane w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz omawiane

w piśmiennictwie.

Strona skarżąca podnosi również, że naruszenie wskazanych przepisów

było oczywiste. Taki zarzut powoduje, że nie można równocześnie podnosić, iż

w ramach naruszenia tych samych przepisów w sprawie pojawiło się istotne

zagadnienie prawne albo potrzeba wykładni tych przepisów, ponieważ budzą one

poważne wątpliwości lub wywołują rozbieżności w orzecznictwie. Jeżeli bowiem

w związku z domniemanym naruszeniem przepisu występuje istotne zagadnienie

prawne albo powstaje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, to

nie może być mowy o oczywistym (rażącym) naruszeniu tego przepisu,

prowadzącym do oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 398 9

§ 1 pkt 4 k.p.c.

Uwzględniając powyższe stwierdzić trzeba, że stanowisko strony skarżącej

jest nielogiczne i niekonsekwentne, albo zagadnienie wykładni i zastosowania

normy jest proste, a w konsekwencji naruszenie przepisów prawa oczywiste albo

problem

jest

skomplikowany,

przez

co

powoduje

poważne

wątpliwości,

prowadzące do rozbieżności ocen lub w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne, a tym samym naruszenie prawa przez sąd nie jest oczywiste.

Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego

przez

sąd

drugiej

instancji

prawomocnego

wyroku

lub

postanowienia

w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących

postępowanie w sprawie. Z tych względów należało odrzucić skargę kasacyjną

w części dotyczącej wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 stycznia 2010 r.

W pozostałej części odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

(art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy

orzekł na podstawie art. 102 w zw. z art.108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 20

k.p.c.