IV CO 27/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CO 27/07

POSTANOWIENIE

Dnia 6 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 grudnia 2007 r.,

na skutek skargi powoda

o wznowienie postępowania zakończonego

postanowieniem Sądu Najwyższego

z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt [...],

ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w T.

z dnia 17 maja 2006 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa J.J.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w T.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej Towarzystwa „F.” SA poprzednio Korporacji „F.” SA

o zapłatę,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powód J.J. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 17 maja 2006 r. Sąd

Najwyższy postanowieniem z 22 marca 2007 r. odmówił przyjęcia skargi do

rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 42412 k.p.c. orzeczenie nie

zawierało uzasadnienia na piśmie.

Powód złożył do Sądu Najwyższego skargę o wznowienie postępowania

w sprawie [...], żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia i przyjęcia do

rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia. Alternatywnie, powód żądał zmiany zaskarżonego orzeczenia w części

dotyczącej braku uzasadnienia i sporządzenia uzasadnienia dla odmowy przyjęcia

skargi do rozpoznania. W uzasadnieniu powołano się na opublikowany w Dzienniku

Ustaw z 15 czerwca 2007 r. (nr 106, poz. 731) wyrok Trybunału Konstytucyjnego z

30 maja 2007 r. w sprawie SK 68/06 stwierdzający niezgodność art. 398 9 § 2 k.p.c.

z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji i wskazano art. 401 1

k.p.c., jako podstawę prawną wznowienia postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Źródłem

przepisu

art.

4011

k.p.c.

jest

art.

§

Konstytucji

postanawiający, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności

z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na

podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna

decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę

do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na

zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego

postępowania. Sformułowanie to powtarza się w przepisie art. 401 1 k.p.c.,

w brzmieniu: Można żądać wznowienia postępowania również w wypadku, gdy

Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją,

ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało

wydane orzeczenie.

Gdyby Trybunał Konstytucyjny uznał niezgodność z aktem wyższego rzędu

przepisu (lub części) normującego wskazane podstawy postanowienia Sądu

Najwyższego lub tryb rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego

orzeczenia,

skarga

o

wznowienie

postępowania

byłaby

dopuszczalna. We wskazanym orzeczeniu z 30 maja 2007 r. Trybunał orzekł

jednak wyłącznie o niezgodności (z przepisami konstytucyjnymi) zdania drugiego

art. 3989 § 2 k.p.c., zwalniającego Sąd kasacyjny od sporządzania pisemnego

uzasadnienia. Brak uzasadnienia na piśmie nie kształtował treści orzeczenia, tzn.

przyjęcia skargi lub odmowy, a jedynie pozbawiał strony (uczestników) należnej im

- zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego - informacji o motywach

wydanego już rozstrzygnięcia. Trybunał nie wyeliminował z systemu prawnego

przepisów określających przesłanki odmowy lub przyjęcia skargi do rozpoznania,

ani trybu orzekania, dlatego żądanie wznowienia postępowania nie zostało oparte

na ustawowej podstawie, a wniosek skarżącego nie pozostaje w związku z treścią

wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniano już (np. postanowienie

z 28.X.1999, l UKN 174/99, OSNP 2001/4/133), że sformułowanie podstawy

wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401-404 KPC nie oznacza

oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej

uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nie

oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (art. 410 § 1

k.p.c.). Dotyczy to również skargi o wznowienie opartej na podstawie wymienionej

w art. 4011 k.p.c.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy odrzucił wniesioną skargę

o wznowienie postępowania.