IV CO 24/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CO 24/07

POSTANOWIENIE

Dnia 16 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 listopada 2007 r.,

na skutek skargi wnioskodawcy

o wznowienie postępowania zakończonego

postanowieniem Sądu Najwyższego

z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt IV CSK 29/07,

w sprawie z wniosku L. S.

przy uczestnictwie W. Z. i in.,

o stwierdzenie zasiedzenia,

odrzuca skargę o wznowienie postępowania.

Uzasadnienie

Wnioskodawca wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r.

(IV CSK 29/07), odmawiającym przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej

wnioskodawcy.

Jako podstawę żądania wznowienia postępowania wskazał przepis art. 4011

k.p.c.,

twierdząc,

że

zaskarżone

postanowienie

nie

zawiera

pisemnego

uzasadnienia, a przepis art. 3989 § 2 zdanie drugie, stanowiący, że omawiane

postanowienie nie wymaga pisemnego uzasadnienia, został uznany za niezgodny

z Konstytucją RP wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 maja 2007 r.

wydanym w sporze oznaczonym sygn. akt SK 68/06 (Dz.U. 2007 r., Nr 106,

poz. 731).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia.

Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 30 maja 2007 r.

w sprawie SK 68/06 (Dz.U. Nr 106, poz. 731) niezgodności art. 398 1 § 2 zdanie

drugie k.p.c. z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej nie stanowi określonej w art. 4011 k.p.c. podstawy

wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem o odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, do którego Sąd Najwyższy, zgodnie

z wyżej wymienionym art. 3989 § 2 zdanie drugie k.p.c., nie sporządził

uzasadnienia (v. postanowienie SN z dnia 11 października 2007, III PO 3/07,

niepubl.).

Zważyć bowiem należy, że o istnieniu podstawy żądania wznowienia

postępowania z mocy art. 4011 k.p.c. przesądza tylko taka sytuacja, w której

orzeczona przez Trybunał Konstytucyjny niezgodność m.in. z Konstytucją dotyczy

tylko takiego aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie

zaskarżone skargą o wznowienie postępowania.

Tymczasem zaskarżone skargą o wznowienie postępowania postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r. o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania zostało wydane na podstawie art. 398 9 § 2 zdanie pierwsze k.p.c.

w zw. z art. 3989 § 1 k.p.c. Przepis art. 398 § 2 zdanie pierwsze k.p.c., będący

nadal podstawą orzekania przez Sąd Najwyższy o przyjęciu lub odmowie przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania, jak również przepis art. 398 9 § 1 k.p.c.

przewidujący obowiązek Sądu Najwyższego przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania w razie stwierdzenia wystąpienia co najmniej jednej z wymienionych

w nim przesłanek, nie zostały uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne

z Konstytucją. Natomiast przepis art. 3989 § 2 zdanie drugie k.p.c., uznany za

niezgodny z Konstytucją, nie był przepisem, na podstawie którego wydane zostało

zaskarżone skargą orzeczenie.

Przepis uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją

był jedynie podstawą prawną do niesporządzania pisemnego uzasadnienia

wydanego przez Sąd Najwyższy postanowienia, natomiast nie stanowił podstawy

prawnej wydania zaskarżonego skargą postanowienia. Podstawą jego wydania były

natomiast przepisy art. 3989 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. i art. 3989 § 1 k.p.c., których

niezgodność z Konstytucją nie została przez Trybunał Konstytucyjny orzeczona

(postanowienie SN z dnia 31 sierpnia 2007 r., sygn. akt. III CO 8/07, niepubl.).

W tej sytuacji uzasadnienie skargi o wznowienie postępowania dowodzi, że

nie została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia wskazanej w art. 4011

k.p.c., ponieważ podstawą wydania zaskarżonego skargą postanowienia nie był

przepis, którego niezgodność z Konstytucją orzekł Trybunał Konstytucyjny.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

410 § 1 k.p.c.