IV CNP 99/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 99/11

POSTANOWIENIE

Dnia 27 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie ze skargi pozwanych

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w Z.

z dnia 17 czerwca 2009 r., w sprawie z powództwa Gminy G.

przeciwko K. C., D. C. oraz małoletnim: J. C.

o eksmisję,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 stycznia 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

i B. C.

Pełnomocnik pozwanych (czterech osób) ustanowiony z urzędu złożył

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 17 czerwca 2009 r. Wyrokiem tym

oddalono apelację

pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 20 lutego 2009 r., w którym

orzeczono eksmisję wszystkich pozwanych z lokalu

mieszkalnego powodowej

Gminy, bliżej opisanego w pkt I wyroku Sądu Rejonowego.

Skarżący stwierdzili, że wyrok z dnia 17 czerwca 2009 r. narusza (przez

niezastosowanie) przepis art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie

praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U.

z 2005 r., nr 31, poz. 266 ze zm.). Zdaniem skarżących, Sąd Okręgowy błędnie

przyjął, że „pierwszeństwo w określeniu prawa stron sporu ma przepis art. 5 tej

ustawy” (s. 2 skargi). Skarżący wyjaśnili, że od wspomnianego wyroku nie

przysługuje

skarga,

nie

było

także

podstaw

wznowienia

postępowania

zakończonego tym wyrokiem. W ocenie skarżących, wskazany, prawomocny

wyrok „spowodował wyrządzenie szkody w postaci utraty przez pozwanych prawa

do lokalu, znaczne pogorszenie warunków mieszkaniowych, utratę poniesionych

przez pozwanych nakładów na lokal” (s. 2 skargi).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z akt sprawy wynika, że skarga pozwanych została wniesiona w terminie

(art. 4246 § 1 k.p.c.; k. 9 akt sprawy). Skarga przewidziana w art. 4241 § 1 i n. k.p.c.

stanowi szczególny środek zaskarżenia zmierzający do uzyskania odpowiedniego

prejudykatu w sądowym postępowaniu cywilnym. Powinna ona zawierać m.in.

wymagania przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 1-6 k.p.c. Brak bowiem jednego z

tych tzw. konstrukcyjnych elementów skargi powoduje jej odrzucenie jako

niedopuszczalnej (art. 4248 § 1 k.p.c.).

W części wstępnej skargi brak odpowiedniego wywodu poświęconego

uprawdopodobnieniu

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie

wyroku

Sądu

Okręgowego objętego skargą (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). W judykaturze Sądu

Najwyższego nie tylko podkreśla się podstawowy charakter tego wymogu skargi,

ale także wskazuje się na konieczność wyeksponowania zasadniczych elementów

szkody. Nie może to być jedynie powołanie się na szkodę przyszłą lub

hipotetyczną, nie wystarczy samo ogólne stwierdzenie, że wydanie zaskarżonego

roszczenia spowodowało wyrządzenie szkody stronie postępowania cywilnego.

Konieczne jest nadto wykazanie czasu powstania szkody, jej postaci oraz związku

przyczynowego między wystąpieniem uszczerbku a wydaniem kwestionowanego

orzeczenia (zob. np. ostatnio postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia

2011 r., V CNP 40/11, nie publ.).

Skarga pozwanych nie spełnia przedstawionych wymagań, przewidzianych

w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Wspomina się w niej jedynie bardzo ogólnie o szkodzie

„w postaci utraty przez pozwanych prawa do lokalu, znacznym pogorszeniu

warunków mieszkaniowych” bez bliższego określenia takich twierdzeń. Skarżący

wspominają ogólnie o „utracie poniesionych przez pozwanych nakładów na lokal”,

a tymczasem z § 5 umowy najmu z dnia 15 października 2005 r. wynika zwolnienie

najemcy lokalu na jeden rok z obowiązku płacenia czynszu mieszkalnego.

Skarżący nie wyjaśniają też dlaczego kwestionowany wyrok miałby powodować

definitywną utratę dokonanych nakładów w czasie trwania stosunku najmu.

Brak w skardze pozwanych koniecznego wymogu wskazanego w art. 425 5

§ 1 pkt 4 k.p.c. i ujęcia go w odpowiedni, wskazany wywód prawny, powoduje

odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej (art. 4248 § 1 k.p.c.).

jw