IV CNP 97/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 97/09

POSTANOWIENIE

Dnia 10 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

ze skargi E. K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w B.

z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II Cz (…)

w przedmiocie skargi uczestnika

o wznowienie postępowania

w sprawie z wniosku A. J.

przy uczestnictwie E. K.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 lutego 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy w B. oddalił apelację

uczestnika postępowania E. K. wniesioną od postanowienia Sądu Rejonowego w B. z

dnia 4 października 2006 r., którym Sąd ten dokonał podziału majątku wspólnego po

ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej.

Uczestnik wniósł od prawomocnego postanowienia Sądu odwoławczego skargę o

stwierdzenie jego niezgodności z prawem opatrzoną datą 24 marca 2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c., skargę wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone

orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Od postanowienia

Sądu drugiej instancji nie przysługiwał uczestnikowi żaden zwyczajny środek

zaskarżenia, a zatem orzeczenie to uprawomocniło się w chwili jego wydania, tj. dnia 25

stycznia 2007 r. Skarga uczestnika, jak wskazuje widniejąca na niej data, została

sporządzona w dniu 24 marca 2009 r., a zatem jej wniesienie musiało nastąpić po

upływie wskazanego dwuletniego terminu (ustalenie dokładnej daty wniesienia skargi

utrudnia brak umieszczenia na niej prezentaty Sądu Okręgowego). Uchybienie

terminowi do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia przesądzało o konieczności odrzucenia skargi jako spóźnionej (por.

postanowienie SN z dnia 15 czerwca 2007 r., I CNP 28/07, OSNC-ZD 2008, nr C, poz.

61).

Dodać należy, że skarga była niedopuszczalna także wobec nieusuwalnego

braku elementów konstrukcyjnych, o których mowa w art. 424 5 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

W

skardze

nie

uprawdopodobniono

wyrządzenia

szkody

spowodowanej

wydaniem zaskarżonego postanowienia (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). W tym zakresie

skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że „poniósł szkodę materialną, którą wycenia

na kwotę 67.801 zł”. Stwierdzenie to nie czyni zadość wskazanemu wymaganiu.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego na skarżącym nie tylko

spoczywa obowiązek wskazania wysokości szkody, która powstała na skutek wydania

zaskarżonego orzeczenia, lecz także przedstawienia przekonującej jurydycznej

argumentacji mogącej przemawiać za tym, że szkoda ta rzeczywiście została

skarżącemu wyrządzona i to we wskazanej w skardze wysokości oraz przedstawienia

odpowiednich środków mających to twierdzenie uwiarygodnić. Skarżący nie może zatem

poprzestać na powołaniu się na szkodę, wyrządzoną - jego zdaniem - wydaniem

postanowienia o podziale majątku wspólnego. Konieczne są - jak wskazano - dalsze

szczegółowe wyjaśnienia, bez których o uprawdopodobnieniu poniesienia szkody w

ogóle mowy być nie może (por. m.in. postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III

CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140 oraz postanowienie SN z dnia 31 stycznia

2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141).

Skarga nie spełnia także wymagania określonego w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.

Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nadal nie jest możliwe stanowi jeden z nieodzownych elementów

tego szczególnego środka procesowego. W tym zakresie w skardze wskazano jedynie,

że „brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, nadto

zaskarżone orzeczenie nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną”. Stwierdzenie to bez

dalszego rozwinięcia nie może być uznane za spełnienie wymagania wynikającego z art.

4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Na skarżącym spoczywa obowiązek szczegółowego

przeanalizowania wszystkich przewidzianych prawem środków procesowych, które

mogłyby

ewentualnie

wchodzić

w

rachubę

przy

wzruszeniu

wymienionego

postanowienia i przedstawienia w tym zakresie stosownych wniosków. Poza

odniesieniem się do konkretnych środków procesowych konieczne jest wyczerpujące

wyjaśnienie dlaczego skarżący nie mógł i nadal nie może ze środków tych skutecznie

skorzystać, którego w skardze brak (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I

CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 7 i z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC

2006, nr 7-8, poz. 140, postanowienie SN z dnia 8 grudnia 2009 r., III CNP 53/09,

niepubl.). Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jako instrument procesowy o szczególnym charakterze należy do środków wysoce

sformalizowanych, a jej sporządzenie i wniesienie objęte jest przymusem adwokackoradcowskim (art. 871 § 1 k.p.c.). Z tego względu ocena spełnienia stawianych skardze

przez ustawodawcę wysokich wymagań nie może abstrahować od profesjonalnego

charakteru zastępstwa uczestników w postępowaniu skargowym i musi być odpowiednio

rygorystyczna.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.