IV CNP 90/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 90/07

POSTANOWIENIE

Dnia 10 sierpnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi strony powodowej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 listopada 2004 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Zakładu

Opieki Zdrowotnej Wojewódzkiego Szpitala […]

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 sierpnia 2007 r.,

odrzuca skargę i odstępuje od obciążenia powoda kosztami

postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2004 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

Publicznego

Zakładu

Opieki

Zdrowotnej Wojewódzkiego

Szpitala

[…]

od

oddalającego powództwo wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 14 kwietnia 2004 r.

o zapłatę od Narodowego Funduszu Zdrowia kwoty 3 223 477,25 zł.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego prawomocnego

orzeczenia powód zarzucił naruszenie art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia

1994 r.

o

negocjacyjnym

systemie

kształtowania

przyrostu

przeciętnych

wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1995 r.

Nr 1, poz. 2 ze zm.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego

postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona

szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie

środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Jest więc co do

zasady niedopuszczalna, jeżeli w sprawie strona miała możliwość zaskarżyć

orzeczenie apelacją, kasacją, skargą o wznowienie postępowania lub mogła

skorzystać z innego środka np. o uchylenie lub zmianę stwierdzenia nabycia

spadku, czy z wniosku o przywrócenie terminu.

Od tego unormowania ustawodawca wprowadził wyjątek przewidziany w art.

4241 § 2 k.p.c. Na podstawie tej regulacji, skarga przysługuje także od orzeczenia

sądu pierwszej lub drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie,

naruszającego podstawowe zasady porządku prawnego, konstytucyjne wolności

lub prawa człowieka, chociaż strony nie skorzystały z przysługujących im środków,

pod warunkiem, że jego uchylenie lub zmiana w innym postępowaniu nie jest już

dopuszczalna.

Niezgodność z prawem wynikająca z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności, albo praw człowieka to

przesłanka ogólna, a więc wymaga doprecyzowania w praktyce orzeczniczej

i piśmiennictwie. Występuje wtedy, gdy został naruszony przepis mający

podstawowe znaczenie dla funkcjonowania demokratycznego państwa, bądź

normujący ujęte w rozdziale drugim Konstytucji wolności oraz prawa człowieka

i obywatela. Ze względu jednak na wyjątkowość omawianego unormowania,

wyartykułowanie tej przesłanki jest także elementem konstrukcyjnym skargi.

Ustawodawca w przeciwieństwie do innych wymagań tego nadzwyczajnego

i wysoce sformalizowanego środka zawartych w pozostałych punktach art. 424 5 § 1

k.p.c., w przepisie art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c. nałożył na skarżącego obowiązek

nie tylko przedstawienia ale i wykazania, że występuje ten wyjątkowy wypadek

uzasadniający jego wniesienie.

Za wyjątkowy wypadek można uznać - przykładowo - nieskorzystanie przez

stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby,

katastrofy, klęski żywiołowej, lub błędnej informacji udzielonej przez pracownika

sądu. Skarżący zarzucił, że dopiero w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 30 marca 2006 r. III CZP 130/05 (OSNC 2006, nr 11, poz. 177)

przesądzone zostało, że samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej

przysługuje roszczenie w stosunku do kas chorych (Narodowego Funduszu

Zdrowia) o zwrot kosztów zwiększonego wynagrodzenia pracowników, jeżeli

pomimo prawidłowej gospodarki tymi środkami nie był on w stanie ich pokryć

w całości lub części. W związku z tym należy przypomnieć, że nie można

stwierdzić niezgodności z prawem orzeczenia opartego na przepisie prawa, którego

treść dopuszcza możliwość różnych interpretacji i gdy za każdą z nich przemawiają

różne argumenty (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2006 r., III BU

2/05, OSNP 2007, nr 1-2, poz. 23). Nie stanowi wyjątkowego wypadku, o którym

mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. zmiana kierunku orzecznictwa Sądu Najwyższego

(por. postanowienie Sądu Najwyższego, z dnia 22 czerwca 2007 r., III CNP 37/07,

dotychczas niepublikowane).

Spełnienie wymagania, określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c. polega

na zawarciu w skardze wyodrębnionej, poprawnej jurydyczne argumentacji

przedstawiającej jakie podstawowe zasady porządku prawnego, lub konstytucyjne

wolności, albo prawa człowieka zaskarżone prawomocne orzeczenie narusza

i wskazaniu na czym polegała obraza przepisów (przepisu) mających podstawowe

znaczenie dla ich ochrony (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia

2006 r., II CNP 2/06 OSNC 2006, nr 6 poz. 112). Tego elementu konstrukcyjnego

skarga nie zawiera. Wprawdzie skarżący wskazał na kolizję dwóch zasad

konstytucyjnych, tj. zasady określoności i zasady ochrony zaufania do prawa

stanowionego, ale zarzuty te dotyczyły wadliwości przedmiotowego unormowania,

a nie orzeczenia Sądu Apelacyjnego.

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 424 8 § 1 i 2 k.p.c.).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.