IV CNP 9/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 9/09

POSTANOWIENIE

Dnia 27 marca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 15 października 2007 r., sygn. akt I[...],

w sprawie z powództwa E.B. i Prokuratora Rejonowego w G.

działającego na rzecz E.B.

przeciwko P.F.

o eksmisję,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 marca 2009 r.,

odrzuca skargę i zasądza od pozwanego na rzecz powódki

E.B. kwotę 400 (czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów

postępowania wywołanego wniesieniem skargi.

Uzasadnienie

Wniesiona przez pozwanego P.F., zastępowanego przez adwokata S.J.,

skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego w G. z dnia 15 października 2007 r. podlegała odrzuceniu z

następującej przyczyny.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia

warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi

„wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego

warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy

prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie –

w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych

przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem

wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie

przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia.

Należy podkreślić, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną lub skargę

o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na

zmianę

lub

uchylenie

orzeczenia,

ewentualnie

służące

pozbawieniu

lub

ograniczeniu wykonalności orzeczenia. Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie

z 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi „wykazać" (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób

wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu

dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić. Zawarta w niniejszej skardze

argumentacja nie może być uznane za prawidłowe (wystarczające) wypełnienie

obowiązku nałożonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Dodatkowo wskazać należy, że w skardze pozwany nie uprawdopodobnił

szkody jaką poniósł w związku w wydaniem zaskarżonego wyroku. Brak w niej

bowiem

przytoczenia

dowodów

na

to,

że

wskutek

eksmisji

pozwanego

z mieszkania poniósł on jakiekolwiek koszty z tym związane. Skarga pozwanego

nie spełnia więc także niezbędnego wymogu, o którym mowa w art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c.

Mając na uwadze powyższe względy Sąd Najwyższy, na podstawie art. 424 8

§ 1 k.p.c., odrzucił skargę. O kosztach postępowania ze skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy orzekł na

podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 21 i art. 42412

k.p.c.

jz