IV CNP 88/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 88/09

POSTANOWIENIE

Dnia 19 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w G.

z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt XII Ga (…),

w sprawie z powództwa H. K. przeciwko D. M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 stycznia 2010 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 25 lipca 2007 r. w sprawie z powództwa H.

K. przeciwko D. M. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w

G. z dnia 4 lutego 2007 r. zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I w ten sposób, że

zasądził od pozwanego D. M. na rzecz powoda H. K. kwotę 40 000 zł z ustawowymi

odsetkami od kwot 20 000 zł od dnia 1 czerwca 1998 r. do dnia zapłaty; 20 000 zł od

dnia 1 września 1998 r. do dnia zapłaty, rozstrzygając o kosztach postępowania jak w

sentencji.

Pozwany D. M. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego

orzeczenia. Zaskarżając w całości przedmiotowy wyrok zarzucił Sądowi Okręgowemu

naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 118 k.c. polegającą na

przyjęciu, że roszczenia w sprawach gospodarczych dotyczących wzajemnego

rozliczenia się wspólników z tytułu prowadzonej wspólnie działalności gospodarczej

przedawniają się z upływem dziesięciu lat i nie stosuje się trzyletniego terminu

przedawnienia, albowiem roszczenia te nie pozostają w związku z prowadzoną

działalnością gospodarczą. Jako przepis, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne skarżący wskazał art. 118 k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

stanowi jeden z instrumentów realizacji konstytucyjnej zasady odpowiedzialności

odszkodowawczej Skarbu Państwa z tytułu bezprawnej działalności władzy publicznej.

Jako specjalny procesowy środek prawny ma na celu badanie legalności jurysdykcyjnej

działalności sądów powszechnych, przez kontrolę zgodności z prawem prawomocnych

orzeczeń sądów drugiej instancji, a wyjątkowo sądów pierwszej instancji.

Postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia toczy się przed Sądem Najwyższym i objęte jest przymusem adwokackoradcowskim (art. 871 k.p.c.). Z uwagi na szczególny charakter i rolę tego środka

prawnego, jak również ze względu na udział w postępowaniu profesjonalnych

pełnomocników ustawodawca zdecydował się na podwyższenie – podobnie jak w

przypadku skargi kasacyjnej - wymagań formalnych, które środek ten powinien spełniać.

Zgodnie z art. 4255 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest

wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c.- że

występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, oraz wniosek o

stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. Skarga niespełniająca któregokolwiek z nich jest dotknięta tzw.

brakiem istotnym, nienaprawialnym i podlega odrzuceniu, bez wzywania do jego

usunięcia – art. 4248 § 1 k.p.c. (por. post. SN z 12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06,

niepubl., post. SN z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, niepubl., post. SN z 17 stycznia

2007 r. I CNP 76/06, niepubl.).

Zgodnie z treścią przepisu art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., na wnoszącym skargę ciąży

obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Środkami prawnymi od prawomocnych

orzeczeń wydanych w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu procesowym są

skarga kasacyjna, skarga o wznowienie postępowania i powództwa opozycyjne.

Obowiązkiem

wnoszącego

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego orzeczenia jest zatem przeprowadzenie wywodu, z którego wynikałoby,

że żaden z wymienionych środków prawnych nie jest dopuszczalny albo, że z innych

względów nie mógłby odnieść skutku. Należy przy tym podkreślić, że artykuł 4245 § 1

pkt 5 k.p.c., wyraźnie wskazuje, że okoliczność ta ma zostać przez skarżącego

„wykazana”. Nie wystarczy zatem samo twierdzenie skarżącego nie poparte w tym

zakresie stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych przepisów prawnych (por.

post. SN z 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17; post. SN z 22

listopada 2006 r., V CNP 140/06, niepubl.; post. SN z 30 stycznia 2008 r., V CNP

199/07, niepubl.).

Skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W tym

zakresie ograniczył się wyłącznie do gołosłownego stwierdzenia, odpowiadającego

ustawowej formule, że nie jest możliwa zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 w zw. z

art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. orzekł jak w sentencji.