IV CNP 87/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 87/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper

w sprawie ze skargi uczestnika postępowania

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego

z dnia 13 maja 2009 r.,

w sprawie z wniosku Z. B. i B. B.

przy uczestnictwie Spółdzielni Mieszkaniowej "Z." w B. (poprzednio Spółdzielni

Mieszkaniowej Lokatorsko - Własnościowej "Z." w B.)

o ustanowienie odrębnej własności lokalu,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 grudnia 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 maja 2009 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

uczestnika Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko -Własnościowej „Z.” w B. od

postanowienia Sądu Rejonowego ustanawiającego na rzecz wnioskodawców Z. B. i

B. B. odrębną własność lokalu użytkowego.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego, uczestnik postępowania wniósł o stwierdzenie

jego niezgodności z przepisami art. 1714, art. 41-43 ustawy z dnia 15 grudnia

2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (jedn. tekst Dz.U. z 2003 r., Nr 119, poz.

1116), art. 64 k.c. w zw. z art. 1047 k.p.c. oraz art. 7 ustawy z dnia 24 czerwca

1994 r. o własności lokali (tekst. jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903), art. 231

k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. i 328 § 2 k.p.c.

Uzasadniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazał w związku z treścią

art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe, w szczególności Spółdzielnia

nie wniosła skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego, z uwagi na wynikający

z art. 3983 § 3 k.p.c. zakaz jej opierania na zarzutach dotyczących ustalenia faktów

i oceny dowodów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

ma charakter subsydiarny, co wyraża zawarty w art. 4245 § 1 pkt 5

wymóg wykazania przez skarżącego, że wzruszenie zaskarżonego skargą

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Chodzi także o wykazanie, z powołaniem odpowiednich przepisów, że od

zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje skarga kasacyjna i dlatego wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia na tej drodze nie było możliwe.

Zaskarżone

obecnie

skargą

postanowienie

Sądu

Okręgowego

podlegało zaskarżeniu skargą kasacyjną, o czym jego uczestnicy zostali pouczeni

przez Sąd. Poza zagadnieniem dopuszczalności skargi kasacyjnej ze względu na

treści art. 4245 § 1 pkt 5 pozostają kwestie właściwego sformułowania jej podstaw

i skuteczności podniesionych w ich ramach zarzutów.

Błędne, z uwagi na treść odpowiednio stosowanego - zgodnie z art. 42412

k.p.c. - art. 39813 § 2 k.p.c., jest przekonanie skarżącego, że niedopuszczalność

oparcia podstawy skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub

oceny dowodów otwiera drogę do zaskarżenia orzeczenia skargą o stwierdzenie

jego niezgodności z prawem, opartą na zarzutach zmierzających do podważenia

stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Z tych względów wniesiona skarga podlegała odrzuceniu stosownie do art.

4248 § 2 k.p.c.