IV CNP 86/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 86/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper

w sprawie ze skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 13 sierpnia 2009 r.,

w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowego A. Spółki z

o.o. w O.

przeciwko G. W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 grudnia 2011 r.,

odrzuca skargę i oddala wniosek adwokata J. G. o

przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu

pozwanej w postępowaniu wywołanym skargą.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2009 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego uwzględniającego powództwo o zapłatę.

Wyrok ten pozwana zaskarżyła skargą o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia zarzucając naruszenie przepisów art. 130

§ 1, 2 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 2 k.p.c. w zw. z art. 355 § 1 k.p.c. i art. 79 ust. 1

pkt 3 lit.a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych przez wydanie tego

wyroku i pozbawienie jej prawa do cofnięcia apelacji, przez co wyrządzona został

szkoda w kwocie 1597,50 zł odpowiadająca połowie opłaty sądowej, która skutkiem

tego nie została skarżącej zwrócona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od

którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia,

wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem i wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe – także uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej

przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Wszystkie wymagania mają

charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, w związku

z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem

istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych

i podlega odrzuceniu.

Przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. obowiązek uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda

wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego

oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów (postanowienia SN z dnia

11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16 i z dnia 13 grudnia

2005 r., I CNP 28/05, nie publ.). Niezbędne jest przy tym przeprowadzenie

przekonywającego wywodu wskazującego czas powstania szkody oraz związek

przyczynowy między nią a wydaniem zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN

z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, nie publ.).

W tym zakresie skarżąca odnosząc wyrządzoną szkodę do opłaty sądowej

wskazała, że polega ona na nieuzyskaniu jej

zwrotu w następstwie błędnie

dokonanego, zarządzeniem z dnia 12 sierpnia 2009 r. zwrotu jej pisma

zawierającego cofnięcie apelacji. Uniemożliwiło to uznanie, że cofnięcie apelacji

nastąpiło

przed

posiedzeniem

i

wydanie

postanowienia

umarzającego

postępowanie oraz zwrot skarżącej połowy uiszczonej opłaty od apelacji.

W tym stanie rzeczy przyjąć należy uznać, iż wymaganie przewidziane

w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. nie zostało spełnione z powodu niewykazania związku

przyczynowego między wydaniem zaskarżonego wyroku, a wskazywaną szkodą,

będącą w ujęciu uzasadnienia skargi następstwem niezgodnego z prawem

zarządzenia o zwrocie pisma zawierającego oświadczenie pozwanie o cofnięciu

apelacji, które przy tym nie podlega zaskarżeniu na podstawie art. 424 1 § 1 k.p.c.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c. w związku

z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia

wniesiona przez adwokata ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów

sądowych,

nie

zawierająca

uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy nie jest

"udzieleniem pomocy prawnej" w rozumieniu § 15 rozporządzenia z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

(Dz. U. Nr 163, poz. 1348). Oddaleniu podlegał więc wniosek adwokata

ustanowionego dla skarżącej o przyznanie tych kosztów.