IV CNP 85/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 85/08

POSTANOWIENIE

Dnia 26 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie ze skargi uczestnika postępowania L. B.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego zawiadomienia VI Wydziału

Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w O. z dnia 11 października 2007 r. o wpisie

ostrzeżenia o wszczęciu egzekucji w księdze wieczystej nr (...),

w sprawie z wniosku Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w O.

z udziałem M. K., L. B. i T. B.

o wpis ostrzeżenia o wszczęciu egzekucji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2008 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w O. VI Wydział Ksiąg Wieczystych w O. w dniu 11 października

2007 r. dokonał wpisu w dziale III księgi wieczystej oznaczonej numerem O (...)/9

ostrzeżenia o wszczęciu egzekucji, o czym zawiadomił uczestnika L. B.

Uczestnik L. B. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego

orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

wprowadzona do kodeksu postępowania cywilnego ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o

zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) stanowi jeden z instrumentów realizacji

konstytucyjnej zasady odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa z tytułu

bezprawnej działalności władzy publicznej. Jako specjalny procesowy środek prawny

ma na celu badanie legalności jurysdykcyjnej działalności sądów powszechnych

poprzez kontrolę zgodności z prawem prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji,

a wyjątkowo sądów pierwszej instancji.

Postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia toczy się przed Sądem Najwyższym i objęte jest przymusem adwokackoradcowskim (art. 871 k.p.c.) Z uwagi na szczególny charakter i rolę tego środka

prawnego, jak również ze względu na udział w postępowaniu profesjonalnych

pełnomocników ustawodawca zdecydował się na podwyższenie – podobnie jak w

przypadku skargi kasacyjnej - wymagań formalnych, jakie środek ten winien spełniać.

Zgodnie z art. 4255 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest

wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. - że

występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi oraz wniosek o

stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga nie spełniająca któregokolwiek z nich

jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania

braków i podlega odrzuceniu, bez wzywania do ich usunięcia (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z 12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06, nie publ., postanowienie Sądu

Najwyższego z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, nie publ., postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 17 stycznia 2007 r. I CNP 76/06, nie publ.). Skarżący we wniesionej

skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie oznaczył

orzeczenia, od którego wniósł skargę, co winien uczynić przez wskazanie rodzaju i

siedziby sądu, który je wydał, rodzaju orzeczenia (np. wyrok, postanowienie, wpis) daty

wydania, określenie sygnatury akt, nazwisk stron (uczestników) lub ich nazwy oraz

przedmiotu sprawy. Skarżący nie wskazał również zakresu zaskarżenia, nie oparł skargi

na jej ustawowych podstawach, a w konsekwencji również nie uzasadnił tych podstaw,

ograniczając się w tym zakresie do przytoczenia szeregu okoliczności faktycznych nie

związanych z niniejszą sprawą. Nie uczynił też zadość obowiązkowi wskazania przepisu

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, nie uprawdopodobnił

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie przedmiotowego orzeczenia i nie

wykazał, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych

nie jest możliwe oraz że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi

od orzeczenia sądu pierwszej instancji. Nadto skarżący wniósł skargę z pominięciem

przepisów o przymusie adwokacko-radcowskim w postępowaniu przed Sądem

Najwyższym.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 i 2 w zw.

z art. 4245 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 5 i art. 871 k.p.c. odrzucił skargę.