IV CNP 80/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 80/06

POSTANOWIENIE

Dnia 24 października 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Grzelka

w sprawie ze skargi pozwanego J.G.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w B.

z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa A.W.

przeciwko E.G., A.G. i J.G.

o zwolnienie od egzekucji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 października 2006 r.,

1. odrzuca skargę,

2. zasądza od pozwanego J.G. na rzecz powódki A.W. kwotę 120,złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania ze skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Uzasadnienie

W postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2006 r. oddalającym zażalenie

pozwanego Sąd Okręgowy w B. zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę

600,- złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Pozwany

wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego postanowienia w części

orzekającej o kosztach. Zarzucił, że w tej części postanowienie Sądu Okręgowego

narusza art. 109 § 1 k.p.c. i § 12 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z

dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych... (-) (Dz.

U. Nr 163, poz. 1349).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

przysługuje

od

prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie

w sprawie gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana

lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych

nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Określeniem „kończące

postępowanie

w

sprawie”

ustawodawca

posłużył

się

wcześniej

m.

in.

w nieobowiązującym już art. 392 k.p.c. oraz używa go w art. 398 1 § 1 k.p.c. i art.

5191 § 1 k.p.c. Na gruncie tych przepisów za ugruntowanie w orzecznictwie Sądu

Najwyższego należy uznać stanowisko, że kończącym postępowanie w sprawie

jest takie orzeczenie, które daje wyraz rozstrzygnięciu istoty sporu poddanego pod

osąd, nie zaś orzeczenie rozstrzygające jedynie kwestię uboczną lub wpadkową,

która pozostaje wprawdzie w związku z rozpoznawaniem żądania określonego

w piśmie wszczynającym postępowanie ale żądania zasadniczego nie rozstrzyga

(por. postanowienie SN z dnia 20 grudnia 1996 r. I CZ 30/96 – OSNC 1997 nr 3,

poz. 34, postanowienie SN z dnia 22 stycznia 1997 r. I CKN 48/96 – OSNC 1997 nr

8, poz. 107, postanowienie SN z dnia 8 kwietnia 1997 r. I CZ 22/97 – OSNC 1997

nr 10, poz. 147, uchwała SN w składzie 7 sędziów z dnia 24 listopada 1998 III CZP

44/98 – OSNC 1999 nr 5, poz. 87, uchwała SN w składzie 7 sędziów z dnia

31 maja 2000 r. III CZP 1/00 – OSNC 2001, nr 1, poz. 1, postanowienie SN z dnia

11 sierpnia 2005 r. III CNP4/05 – OSNC 2006, nr 1, poz. 16. Postanowienie

o kosztach procesu nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie

w myśl przedstawionej wyżej wykładni. Nie ma podstaw żeby wykładni tej nie

stosować w przypadku skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem (por. także

postanowienie SN z dnia 17 listopada 2005 r., II CNP 15/05 – OSNC 2006, nr 9,

poz. 153).

Z przedstawionych względów skarga pozwanego była niedopuszczalna

i podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.). O kosztach orzeczono na podstawie

art. 98 § 1 i 108 § 1 k.p.c.