IV CNP 8/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 8/11

POSTANOWIENIE

Dnia 25 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon

w sprawie ze skargi dłużników

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w S.

z dnia 2 września 2010 r.,

sprawy z nadzoru nad egzekucją z nieruchomości

z wniosku wierzycieli S. B. Spółki z o.o. w S.,

Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta S., Banku Gospodarki Żywnościowej SA w

W., Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa w W. poprzednio Spółki

Gazownictwa Spółki z o.o. w G. i L. G. Spółki z o.o. w W.

przy uczestnictwie dłużników E. J.- K., J. K.

i Spółki Jawnej Przedsiębiorstwa Handlowego "Y." w S.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 lutego 2011 r.,

odrzuca skargę; nie obciąża skarżących kosztami ze skargi.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 2 września 2010 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił

zażalenie dłużników E. J. – K., J. K. i Spółki Jawnej Przedsiębiorstwa Handlowego

Y. w S., w sprawie z nadzoru nad egzekucją z nieruchomości.

Dłużnicy wnieśli skargę na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c., w której żądali

stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 7674 § 3 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia nie przysługuje w sprawach egzekucyjnych. Przepis ten

został wprowadzony ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks

cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo

upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037) i wszedł w życie w dniu

25 września 2010 r. Sąd Najwyższy w obecnym składzie przychyla się do

stanowiska i motywów postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 października

2010r. (IV CNP 61/10, nie publ.), iż wskazany przepis stosuje się od chwili jego

wejścia w życie także do zaskarżania orzeczeń wydanych wcześniej oraz do

wszczętych już postępowań. Ustawa wprowadzająca omawianą zmianę celowo nie

zawiera przepisów przejściowych, z uwagi na chęć ułatwienia sytuacji procesowej

poszkodowanych.

Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 k.p.c.).