IV CNP 79/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 79/12

POSTANOWIENIE

Dnia 14 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w L.

z dnia 29 maja 2003 r., w sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych w

Warszawie

Oddziału Terenowego w L.

przeciwko T.W.

o wydanie nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 14 marca 2013 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pozwany T. W. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku

Sądu Okręgowego w L. z dnia 29 maja 2003 r. (sygn. akt I C …/02). Stwierdził, że

wyrok ten narusza wskazane w skardze przepisy prawa procesowego i

materialnego (pkt I skargi). W końcowym fragmencie skargi skarżący wyjaśnił,

że w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 29 maja 2003 r. „pozwany był

reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, który z niewiadomych pozwanemu

przyczyn nie wniósł wniosku o uzasadnienie niekorzystnego wyroku, ani nie wniósł

apelacji do Sądu drugiej instancji” (s. 7 skargi).

Pozwany nie był w stanie zadbać o swoje sprawy, bowiem był chory i nie

miał pieniędzy na opłacenie pomocy prawnej. Wnoszona skarga o wznowienie

postępowania nie spowodowała uchylenia zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

o stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego

orzeczenia sądowego jest szczególnym środkiem zaskarżenia wymagającym

spełnienia określonych rygorów prawych przewidzianych w art. 4241 i nast. k.p.c.

Co do zasady skarga przysługuje od prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie (wyjątkowo - od prawomocnego wyroku sądu

pierwszej instancji; art. 4241 § 1 i § 2 k.p.c.). Jednocześnie skarga powinna

zawierać elementy wskazane w art. 4245 § 1 k.p.c., w tym - wykazanie tego,

że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było

i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Taki stan z pewnością nie zachodzi

wówczas, gdy reprezentujący stronę pełnomocnik nie wnosił środków zaskarżenia

(np. apelacji) w normalnym biegu instancji (s. 7 skargi). Już z tej przyczyny skarga

ulega odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 4248 § 2 k.p.c.). Niezależnie od tego

istnieją podstawy do przyjęcia, że skargę wniesiono z uchybieniem terminu

przewidzianego w art. 4246 § 1 k.p.c.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 2

k.p.c. odrzucił skargę.

jw