IV CNP 77/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 77/08

POSTANOWIENIE

Dnia 25 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt V Ca (…),

w sprawie z powództwa J. Ł.

przeciwko S. J.

o zapłatę 14.000 zł,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego w S. z dnia 3 czerwca 2008 r., V Ca (...) wniósł w imieniu powoda adwokat,

który reprezentował go w postępowaniu zakończonym wskazanym wyrokiem. Wezwany

przez Sąd do uzupełnienia braków skargi przez oznaczenie stron oraz złożenie

pełnomocnictwa do wniesienia skargi, adwokat ten złożył pełnomocnictwo „w sprawie V

Ca (...) Sądu Okręgowego w S. przed Sądami i innymi organami państwowymi”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sprawa o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest

sprawą autonomiczną i odrębną w stosunku do sprawy zakończonej orzeczeniem

zaskarżonym skargą, mającą charakter szczególnego środka prawnego. Nie budzi

wątpliwości w jednolitym w tym zakresie orzecznictwie Sądu Najwyższego, że do

wniesienia tej skargi konieczne jest uzyskanie i złożenie pełnomocnictwa obejmującego

umocowanie do zastępowania skarżącego w postępowaniu z tej skargi (por. m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2005 r., V CZ 61/05 i z dnia 9

czerwca 2006 r., IV CZ 47/06, niepubl.).

Brak

skargi

polegający

na

niezłożeniu

wraz

z

samą

skargą

takiego

pełnomocnictwa może być usunięty na wezwanie sądu, prawidłowo zatem Sąd

Okręgowy dokonał takiego wezwania na podstawie art. 424 6 § 2 k.p.c., pod rygorem

odrzucenia skargi. Brak ten nie został usunięty, bowiem – pomimo wyraźnego i

prawidłowego zarządzenia przewodniczącego Sądu – złożono pełnomocnictwo o

przytoczonej wyżej treści, nie zawierające umocowania do zastępowania powoda w

sprawie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, którą z całą pewnością nie

jest sprawa Sądu Okręgowego w S. Skarga ulegała zatem odrzuceniu na podstawie art.

4246 § 3 k.p.c., lecz wobec tego, że nie uczynił tego Sąd Okręgowy, o odrzuceniu skargi

orzekł Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

Niezależnie od wskazanej przyczyny odrzucenia, zachodziły inne jeszcze

przyczyny, czyniące skargę niedopuszczalną i stanowiące niezależną podstawę jej

odrzucenia przez Sąd Najwyższy.

Skarga powoda nie spełnia wymagań konstrukcyjnych skargi ujętych: 1. w art.

4245 § 1 pkt 3 k.p.c., gdyż nie wskazuje przepisu prawa, z którym orzeczenie jest

niezgodne, co stanowi wymaganie odrębne w stosunku do wskazania podstaw skargi 2.

w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., gdyż nie stanowi uprawdopodobnienia szkody stwierdzenie

powoda, że „zaskarżony wyrok zamyka powodowi drogę do uzyskania odszkodowania

nawet w granicach kwoty pieniędzy zabranej przez pozwanego, a więc wyrządzona tym

orzeczeniem szkoda jest ewidentna” 3. w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., gdyż nie jest

wypełnieniem zawartego w nim wymagania stwierdzenie, że „nie jest możliwe

dochodzenie odszkodowania za nie wykonanie umowy w innym procesie ani w

jakimkolwiek postępowaniu zgodnym z prawem albowiem ocena prawna stanu

faktycznego jest przeszkodą w postaci zarzutu osadzenia sprawy”.

Z omówionych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. skargę

odrzucił.