IV CNP 75/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 75/07

POSTANOWIENIE

Dnia 17 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Strus

w sprawie ze skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w T.

z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa PJ

przeciwko P. SA

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 lipca 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W skardze powódki o stwierdzenie niegodności z prawem wyroku Sądu

Okręgowego w T. z 14 czerwca 2006 r. wskazano, że wyrok został zaskarżony w

całości, przytoczono podstawy skargi oraz ich uzasadnienie. Wskazano również

przepisy prawa, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zamieszczono

rozdział poświecony uprawdopodobnieniu wyrządzenia szkody, spowodowanej

przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, stwierdzono, że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe, m. in. dlatego, że wartość utraconej a należnej powódce korzyści wskutek

podwyższenia o 10 % ryzyka inflacji obciążającego powódkę, równoważnego

kwocie 3653,37 zł. W ostatniej wyodrębnionej części

skargi znajduje się wniosek

o zasądzenie od pozwanego Zakładu kosztów postępowania.

Skarga nie zawiera jednak wymaganego w art. 4245 § 1 pkt 6 wniosku

o stwierdzenie niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem, stanowiącego

istotny element tego środka zaskarżenia. Tymczasem skardze takiej, jako pismu

procesowemu postawione zostały wysokie wymagania. Skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - podobnie jak skarga

kasacyjna - oprócz warunków formalnych określonych w art. 424 5 § 2 k.p.c.

powinna spełniać warunki należące do istoty skargi (jej treści), które można

określić, jak w przypadku skargi kasacyjnej, mianem jej "cech kreatywnych".

Warunki te zostały wskazane w art. 4245 § 1 pkt 1-6 k.p.c. (postanowienie SN

27.10.2005, V CNP 23/05, LEX nr 186767).

Formalizm prawa w tym wypadku jest usprawiedliwiony rolą skargi w porządku

prawnym. Jej uwzględnienie otwiera drogę do dochodzenia odszkodowania

(art. 4171 § 3 k.c.) od Skarbu Państwa. Zamieszczenie wniosku (art. 424 5 § 1 pkt 6

k.p.c.) o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem zakreśla pole działania

Sądu Najwyższego. Jego uwzględnienie wskaże naruszone przepisy i tym samym

umożliwi ocenę, czy między dostrzeżonymi uchybieniami znajdują się te, które

pozostają w związku przyczynowym ze szkodą, którą poniósł skarżący.

Nie wystarczy

zatem

wyrazić

pośrednio

wolę

uzyskania

orzeczenia

stwierdzającego niezgodność z prawem orzeczenia, ani przytoczyć i uzasadnić

podstawy skargi. Wskazanie przepisów, z którymi niezgodny jest skarżony wyrok

ma istotne znaczenie, ponieważ w tych granicach jest dokonywana ocena

naruszenia prawa oraz istnienia szkody, o której mowa w przepisach prawa

materialnego.

Mimo prawidłowej pod względem formalnym kompozycji pozostałych

elementów skargi, brak jednego elementu kreatywnego skargi wyłącza przejście

do następnego etapu, tj. dokonywania jej oceny pod kątem przyjęcia skargi do

rozpoznania (art. 4249 k.p.c.), dlatego na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. w związku

z art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c. Sąd Najwyższy postanowił ją odrzucić.