IV CNP 73/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 73/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie ze skargi dłużnika M. T.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Rejonowego w B. z dnia 14 maja 2007 r., sygn. akt II Co (…)

w sprawie z wniosku wierzycieli: Banku (…) Spółki Akcyjnej II Oddziału w B.,

Okręgowego Przedsiębiorstwa Przemysłu Mięsnego w B., Banku Z.(…) SA w P., Banku

P.(…) SA w B., Banku S.(…) SA w W. Oddziału w B. z siedzibą w W., Regionalnego

Centrum Szkoleniowego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B.

przy uczestnictwie dłużników: M. T., B. T., J. K., H. K., M. S., M. S. oraz

Przedsiębiorstwa Wielobranżowego R.(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w

B. z udziałem nabywców J. J. i Z. J.

o egzekucję świadczeń pieniężnych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 listopada 2010 r.,

odrzuca

skargę,

nie

obciąża

skarżącego

obowiązkiem

zwrotu

kosztów

postępowania wywołanego jej wniesieniem.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 maja 2007 r. Sąd Rejonowy w B. dokonał w

postępowaniu egzekucyjnym przybicia działek należących do dłużników.

Od wyżej wskazanego postanowienia dłużnik M. T. wniósł w dniu 19 czerwca

2009 r. skargę o stwierdzenie jego niezgodności z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z dniem 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r.

o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz

ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2010 r. Nr 155, poz. 1037), którą

znowelizowano m. in. instytucję skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, ograniczając jej zakres przedmiotowy. Nowelizacją dodano

do art. 7674 k.p.c. § 3, zgodnie z którym w sprawach egzekucyjnych skarga o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje.

Dłużnik wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia w poprzednio obowiązującym stanie prawnym. Wspomniana nowelizacja nie

zawiera jednak przepisów intertemporalnych regulujących w sposób szczególny

stosowanie poprzednio obowiązujących przepisów do skarg wniesionych w okresie

obowiązywania tych przepisów. W związku z tym skoro nowelizacja nie zawiera

przepisów przejściowych (ani nie jest nimi objęta), to do wprowadzonych przez nią

zmian w przepisach proceduralnych należy stosować ogólną zasadę, wedle której nowe

przepisy stosuje się od chwili ich wejścia w życie także do zaskarżania orzeczeń

wydanych wcześniej oraz do wszczętych już postępowań (tak SN m. in. w uzasadnieniu

postanowienia z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt IV CNP 61/10, nie publ.). Na

taką wykładnię wskazuje również uzasadnienie projektu nowelizacji, w którym

stwierdzono, że: „W związku z faktem, że uregulowania projektu zaprowadzają sytuację

korzystniejszą dla osób poszkodowanych, w projekcie nie zamieszczono przepisów

intertemporalnych. Przepisy projektowanej ustawy będą zatem miały zastosowanie

także do orzeczeń sądowych wydanych przed jej wejściem w życie” (druk nr 2525 z dnia

13 listopada 2009 r.). Prowadzi to do wniosku, że skarga dłużnika jest niedopuszczalna,

na marginesie już tylko wypada wskazać, że skarga nie spełnia także wymagań

określonych w art. 4245 pkt 3, 4 i 5 k.p.c.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.

Orzeczenie o kosztach postępowania oparte zostało na treści art. 102 k.p.c. w

zw. z art. 42412 k.p.c., art. 39821 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c., a uzasadnia je trudna

sytuacja majątkowa dłużnika oraz istotna dla losów wniesionej przez niego skargi

zmiana stanu prawnego w toku postępowania.