IV CNP 71/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 71/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie‎z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II Ca 296/15, w sprawie z powództwa J. K. ‎przeciwko J. S.‎o zaniechanie naruszeń prawa własności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 czerwca 2016 r., 1) odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;

2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 137 (sto trzydzieści siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Powód J. K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 10 czerwca 2015 r.W przedmiocie przyjęcia (odmowy przyjęcia) skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sąd Najwyższy orzeka w ramach tzw. przesądu, którego celem jest wyeliminowanie takich skarg, które są oczywiście bezzasadne (art. 4249 w zw. z art. 3989 § 2 i art. 42412 k.p.c.). Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności wyroku z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.).

Wyrok niezgodny z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. - to orzeczenie, które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej. Takie definiowanie pojęcia „wyrok niezgodny z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzoną orzeczeniem sądowym.

Przyjąć zatem należy, że bezzasadność skargi jest oczywista, gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona.Wniesiona przez powoda skarga w istocie opiera się na kwestionowaniu ustaleń faktycznych i oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd drugiej instancji. Wynika to wprost z uzasadnienia podstaw skargi, w której wskazano m.in., że „Wyjątkowo niedopuszczalne i błędne jest stwierdzenie przez Sąd II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że z opinii biegłego z zakresu ogrodnictwa, ocenianej razem z pozostałym materiałem dowodowymi nie wynika, aby przyczyna zawilgocenia budynku powoda była związana z oddziaływaniem tuj. (…).

Należy wyraźnie podkreślić, że z opinii biegłego z zakresu ogrodnictwa P. K. jednoznacznie wynika, że tuje niszczą budynek powoda. Nie zmieni tego żaden inny dowód. (…)”.Zgodnie z art. 4244 k.p.c., skargę można oprzeć na podstawie naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność wyroku z prawem, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda. Podstawą skargi nie mogą być jednak zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Ze względu na powyższą regulację podstawą oceny podniesionego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 144 k.c. w zw. z art. 222 § 2 k.c., mogą być wyłącznie ustalenia faktyczne Sądu drugiej instancji.

W ich świetle nie można uznać, aby zaskarżony wyrok był niewątpliwie sprzeczny z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo że został wydany w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).O kosztach postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 i art. 42412 k.p.c. oraz przepisów § 12 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 2 oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). jw