IV CNP 71/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 71/10

POSTANOWIENIE

Dnia 16 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi dłużnika

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w B. z dnia 7 sierpnia 2009 r., sygn. akt II Cz (…),

w sprawie z wniosku wierzyciela Banku (...) w W. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przy uczestnictwie dłużnika Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Usługowo - Handlowego

K.(...) Spółki Jawnej z siedzibą w S.

o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 listopada 2010 r.,

odrzuca skargę i odstępuje od obciążenia dłużnika kosztami postępowania

skargowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2009 r. Sąd Rejonowy w B. nadał klauzulę

wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu nr (…)/2009 z dnia 20 marca 2009 r.

wystawionemu przez Bank (...) w W. S.A. przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcyjno

Usługowo Handlowemu „K.(...)” spółce jawnej w S. z ograniczeniem odpowiedzialności

dłużnika do kwoty 800 000 zł.

Zażalenie dłużnika na to postanowienie Sąd Okręgowy w

B. oddalił

postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2009 r.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego dłużnik zarzucił w pierwszej kolejności naruszenie art.

7862 k.p.c. w zw. z art. 96 ust. 2 i 97 ust. 1 prawa bankowego przez zastosowanie i

przyjęcie, że wierzyciel dokonał w sposób prawidłowy oznaczenia czynności bankowej,

której dotyczy dochodzone roszczenie, w tym także, że może ono wynikać z powołanej

umowy ramowej. Dłużnik powołał się między innymi na wykładnię wskazanych

przepisów prawa bankowego zawartych w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 19 marca

2010 r., III CZP 6/10 (OSNC 2010, nr 9. poz. 120).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W dniu 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o

zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz

ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. 2010 r. Nr 155, poz. 1037). Nie

zawiera ona przepisów przejściowych i z tego względu zgodnie z ogólnie

obowiązującymi zasadami prawa międzyczasowego jej przepisy procesowe należy

stosować od dnia jej wejścia w życie (zasada bezpośredniego działania ustawy nowej).

Według obecnego stanu prawnego można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie,

jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie

tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Skarga tymczasem dotyczy postanowienia nie do istoty sprawy.

Dodany przez art. 2 pkt 5 powołanej noweli art. 424 1b k.p.c. stanowi, że w

wypadkach

prawomocnych

orzeczeń,

od

których

skarga

nie

przysługuje,

odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia

niezgodnego

z

prawem

można

domagać

się

bez

uprzedniego

stwierdzenia

niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, chyba że strona nie

skorzystała z przysługujących jej środków prawnych. Obecnie zatem uzyskanie takiego

orzeczenia w wypadku orzeczenia dotyczącego klauzuli wykonalności jest zbędne.

Pomijając, że kwestia dopuszczalności skargi w sprawach egzekucyjnych była

wątpliwa także w poprzednim stanie prawnym, należy podnieść, że według stanowiska

dłużnika

szkoda

miałaby

powstać

egzekucyjnych. Zawarte w art. 424

w

wyniku

zbędnego

poniesienia

kosztów

§ 1 k.p.c. sformułowanie „przez wydanie

zaskarżonego postanowienia” oznacza, że pomiędzy szkodą a wydaniem zaskarżonego

orzeczenia musi zachodzić normalny, bezpośredni związek przyczynowy. „Stracone”

koszty egzekucyjne bezpośrednio wynikały z innych orzeczeń – a na postanowienia

komornika w przedmiocie ustalenia kosztów egzekucyjnych skarga nie przysługuje (por.

np. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2005 r., III CZP 90/04,

OSNC 2006, nr 2, poz. 20). W judykaturze przyjmowano także że skarga jest

niedopuszczalna na orzeczenie sądu w przedmiocie kosztów (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 20 grudnia 1996 r., I CZ 30/96, OSNC 1997, nr 3, poz.34).

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.)