IV CNP 70/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 70/08

POSTANOWIENIE

Dnia 21 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt III Ca (…)

w sprawie z powództwa A. S.

przeciwko A. F.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 listopada 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wniesiona przez pozwanego A. F., zastępowanego przez profesjonalnego

pełnomocnika, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G. z dnia 10 października 2007 r. podlegała odrzuceniu z

następującej przyczyny.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotne wymogi, czyli warunki przewidziane w art. 424 5 § 1

k.p.c., powinna zawierać między innymi „wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 424 5 § 1

pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża

obowiązek

przedstawienia

analizy

prawnej

przepisów

dotyczących

środków

zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest

niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący

powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego

orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia.

Należy podkreślić, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną lub skargę o

wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub

uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności

orzeczenia (Zob. T. Ereciński w: Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Część

pierwsza

-

Postępowanie

rozpoznawcze,

Część

druga

–

Postępowanie

zabezpieczające, wyd. 2, tom 2, red. T. Ereciński, Warszawa 2007, s. 327).

Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi

„wykazać" (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w

skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze

stosownego wywodu dowieść jej istnienia, a także przekonująco uzasadnić wskazując

przepisy prawne na których oparł swoja argumentację.

Zawarta w punkcie IV niniejszej skargi argumentacja nie może być uznane za

prawidłowe (wystarczające) wypełnienie obowiązku nałożonego w art. 4245 § 1 pkt 5

k.p.c. Mając na względzie, że skarga dotknięta wskazanym brakiem podlegała

odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.), Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.