IV CNP 7/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 7/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie ze skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w R.

z dnia 23 grudnia 2008 r.,

w sprawie z powództwa J. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w W. Oddziałowi

w K. Inspektoratowi w S. o zwolnienie spod egzekucji administracyjnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 maja 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2008 r. Sąd Okręgowy w R. oddalił apelację

powódki J. W. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w W.

Oddziałowi w K. Inspektoratowi w S. o zwolnienie spod egzekucji administracyjnej

oraz orzekł o kosztach procesu.

Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego prawomocnego

wyroku odrzucił Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 16 października 2009 r.

skargę (k. 10 akt sprawy o sygn. IV CNP 56/09).

Ponowną skargę od wyżej wskazanego prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego w R. o stwierdzenie jego niezgodności z prawem, datowaną na 15

września 2010 r., powódka wniosła w dniu 2 listopada 2010 r. (k. 2 akt sprawy Sądu

Okręgowego w R. o sygn.[…]).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W podstawie skargi wskazano, że orzeczenie narusza art. 81 § 1a ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oraz, że jest niezgodne z art. 841

§ 1 k.p.c. Dla skutecznego wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem należało wykazać, że naruszenie przytoczonego przepisu jest oczywiste,

rażące, a naruszenie to widoczne jest dla każdego prawnika bez potrzeby

pogłębionej analizy. Wymóg ten nie jest spełniony. Z dokonanych ustaleń wynika,

że w dacie zajęcia rachunku bankowego był on prowadzony dla dwóch osób

fizycznych. Na zajęcie takiego rachunku przytoczony przepis pozwala wprost.

W istocie w sprawie nie chodzi o wykładnię tego przepisu, ale o wykazanie, że

zgromadzone na tym rachunku w dacie jego zajęcia środki w rzeczywistości

stanowiły własność osoby trzeciej, zatem o wykazanie spełnienia przesłanek

określonych w art. 841 § 1 k.p.c. Jest to jednak kwestia należąca do sfery ustaleń

faktycznych.

Zarzuty

dotyczące

faktów

nie

mogą

być

podstawą

skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem (art. 4244 k.p.c.), choćby były ukryte pod

postacią

zarzutu

naruszenia

prawa

materialnego.

Taka

skarga

jest

niedopuszczalna.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 1

k.p.c.