IV CNP 7/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 7/09

POSTANOWIENIE

Dnia 7 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 14 listopada 2006 r.

w sprawie z powództwa L. M.

przeciwko J. K.

o przywrócenie naruszonego posiadania,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 kwietnia 2009 r.,

I. odrzuca skargę;

II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 120 (sto

dwadzieścia) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania ze

skargi.

Uzasadnienie

Powód L. M. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu

Okręgowego w G. z dnia 14 listopada 2006 r., opierając skargę na podstawie

naruszenia art. 344 § 2 k.c., i jako przepis, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne, wskazał także art. 344 § 2 k.c.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Z art. 4241 § 1 kpc wynika, ze skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje tylko wtedy, gdy przez wydanie orzeczenia

została stronie wyrządzona szkoda. Dlatego do istotnych wymagań tej skargi

należy uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Oznacza to

w pierwszej kolejności konieczność oświadczenia przez skarżącego, że szkoda

wystąpiła, ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru oraz uwiarygodnienia tego

oświadczenia.

Uprawdopodobnienie

szkody

wymaga

przedstawienia

wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda majątkowa została już

wyrządzona, z wykazaniem związku przyczynowego pomiędzy tym stanem,

a wydaniem orzeczenia, a także powołania dowodów lub innych środków, które

uczynią

oświadczenie o wyrządzeniu szkody wiarygodnym (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1,

poz. 16, z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 110

i z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2007, nr 7-8, poz. 41).

Konfrontacja wskazanego wymagania z uzasadnieniem skargi w tym

zakresie prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w skarga powoda nie czyni

zadość wymaganiu uprawdopodobnienia szkody w rozumieniu art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c.

Cała wypowiedź zawarta w skardze zamyka się w stwierdzeniu, że

powodowi została wyrządzona szkoda, gdyż wskutek naruszenia art. 344 § 2 k.c.

„powód został pozbawiony możliwości spokojnego posiadania przedmiotowego

lokalu”, przy czym, zdaniem skarżącego „szkodę uprawdopodobniają powołane

dowody, a także dowody zawarte w aktach sprawy III Ca 1240/05”. Skarżący nie

określił zatem nawet rozmiaru szkody, ani konkretnych przesłanek jej ustalenia.

Należy przy tym podkreślić, że prawomocne oddalenie powództwa (apelacji) nie

może

być

utożsamiane

odpowiadającej

z

wyrządzeniem

nieuwzględnionemu

przez

roszczeniu

wydanie

(por.

wyroku

szkody

postanowienie

Sądu

Najwyższego z dnia 13 listopada 2007 r., III BP 7/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz. 11),

a taki właśnie sposób rozumienia szkody wynika z uzasadnienia skargi.

W sprawie zachodzi inna jeszcze przyczyna jej odrzucenia, a mianowicie

niedopuszczalność skargi wynikająca z tego, że jej rzeczywistą podstawę – wbrew

zakazowi sformułowanemu w art. 4244 zd. 2. k.p.c. – stanowią zarzuty dotyczące

ustalenia faktów i oceny dowodów. Analiza uzasadnienia skargi

prowadzi do

wniosku, że pomimo, iż skarżący oparł skargę na podstawie naruszenia prawa

materialnego, to w istocie uzasadnienie podstawy skargi sprowadza się do

prezentacji własnej wersji stanu faktycznego, w opozycji do ustalonej podstawy

faktycznej orzeczenia.

Z omówionych względów Sąd Najwyższy skargę na podstawie art. 424 8 § 1

k.p.c. odrzucił, o kosztach postępowania wywołanych wniesieniem tej skargi

orzekając na podstawie odpowiednio – zgodnie z art. 42412 i 39821 k.p.c. –

zastosowanego art. 98 § 1 k.p.c.

md