IV CNP 67/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 67/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi wnioskodawczyni

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego

z dnia 23 września 2010 r.,

w sprawie z wniosku Z. Z.

przy uczestnictwie M. P. i M. P. – G.

o zniesienie współwłasności nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 lutego 2013 r.,

I. odrzuca skargę;

II. zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestniczek M. P. i

M. P. – G. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł z tytułu

zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Wnioskodawczyni Z. Z. wniosła na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. skargę o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego

Okręgowego

z

września

2010

dnia

r.

postanowienia

oddalającego

jej

Sądu

apelację

od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 1 czerwca 2010 r. wydanego w sprawie

o dział spadku i zniesienie współwłasności. Wskazała, że wydanie zaskarżonego

skargą orzeczenia wyrządziło jej szkodę majątkową „poprzez rażąco nierówny

podział masy spadkowej, której dotyczyło przedmiotowe postępowanie o dział

spadku, uzyskała ona wartość majątkową niższą niż uczestniczka postępowania,

mająca trzykrotnie mniejszy udział.”

W odpowiedzi na skargę uczestniczki postępowania M. P.-G. i M. P. wniosły

o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie, a ponadto o zasądzenie kosztów

postępowania ze skargi.

Oceniając dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

została

skonstruowana

w wadliwy sposób,

który czyni

ją

niedopuszczalną.

Wbrew zakazowi przewidzianemu w art. 4244 zd. 2 k.p.c., skarga została

oparta na niedopuszczalnej podstawie obejmującej zarzuty dotyczące ustalania

faktów i oceny dowodów (art. 233 k.p.c.). Wprawdzie skarżąca powołała się

w skardze nie tylko na podstawę naruszenia przepisów prawa procesowego,

w ramach której jako naruszony wskazał wyłącznie art. 233 k.p.c., lecz także na

podstawę naruszenia prawa materialnego, jednakże w ramach tej podstawy

nie wskazała żadnego przepisu. Oznaczało to, że materialnoprawna podstawa

skargi nie została skutecznie powołana, a skarga opierała się wyłącznie na

podstawie, którą wypełniały niedopuszczalne zarzuty. Do wniosku takiego

należałoby dojść także w sytuacji, gdyby skarżąca wskazała naruszone - jej

zdaniem - przepisy prawa materialnego. Analiza zarzutów skargi, które miały

wypełniać jej materialnoprawną podstawę, prowadzi bowiem do wniosku, że miały

one charakter jedynie procesowy, skargi zaś nie można skutecznie oprzeć na

podstawie naruszenia prawa materialnego, gdy jej uzasadnienie służy wyłącznie

wykazaniu naruszeń prawa procesowego (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76).

Należy dodać, że zarzuty te, podobnie jak zarzuty powołane w ramach podstawy

procesowej, były niedopuszczalne, gdyż zmierzały jedynie do podważenia

podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia.

Skarga dotknięta jest ponadto nieusuwalnymi brakami w zakresie

niektórych zasadniczych elementów konstrukcyjnych, o których mowa w art. 424 5

§ 1 k.p.c., każdy zaś tego rodzaju brak stanowi samodzielną i wystarczającą

podstawę do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, niepubl.).

Wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła szkody, którą miała ponieść na

skutek

wydania

zaskarżonego

postanowienia,

skarga

nie

zawiera

zatem

elementu, o którym mowa w art. 4244 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżąca ograniczyła się do

stwierdzenia, że poniosła szkodę ogromnych rozmiarów na skutek rażąco

nierównego podziału masy spadkowej i uzyskała mniej niż się jej należało,

zarzucając, iż Sąd dowolnie ocenił opinię biegłego, nie kierując się żadnymi

zasadami wnioskowania i logiki. Wiązanie szkody z nieprawidłową wyceną

majątku podlegającego podziałowi i jego dokonaniem w określony sposób, bez

wskazania

jej

wysokości,

bez

przedstawienia

przekonującej

jurydycznej

argumentacji mogącej przemawiać za tym, że szkoda rzeczywiście została

wnioskodawczyni wyrządzona oraz bez wskazania odpowiednich środków

mających uwiarygodnić to twierdzenie nie jest wystarczające do spełnienia

wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz.16,

z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05 OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141).

Skarga nie spełnia także wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5

k.p.c. Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nadal nie jest możliwe, a ponadto w przypadku wniesienia

skargi na podstawie art. 4244 § 2 k.p.c., że występuje wyjątkowy wypadek, który

uzasadnia jej wniesienie, mimo że strona nie skorzystała przysługujących jej

środków prawnych w celu zmiany bądź uchylenia tego wyroku, stanowi jeden

z nieodzownych elementów tego szczególnego środka procesowego, jakim jest

skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. Skarżąca,

nie powołując się na brak możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia przy

pomocy przysługujących jej środków prawnych, a przeciwnie, wskazując na

istnienie takiej możliwości i nieskorzystanie z niej na skutek wyjątkowego

wypadku, o którym mowa w obu tych przepisach, nie wykazała tej okoliczności.

Z

omówionych

przyczyn

na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

Sąd

Najwyższy

orzekł,

jak

w

sentencji,