IV CNP 66/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 66/12

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 29 lipca 2011 r.,

w sprawie z powództwa J. J.

przeciwko M. M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 lutego 2013 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powód J. J. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 lipca 2011 r., w którym

oddalono apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 19 stycznia 2011 r.

Wyrokiem tym Sąd Rejonowy oddalił powództwo powoda o zadośćuczynienie

za krzywdę wywołaną naruszeniem dóbr osobistych.

W skardze wskazano przepisy, które – zdaniem skarżącego – zostały

naruszone w zaskarżonym wyroku. Skarżący wskazał na to, że wzruszenie

kwestionowanego wyroku nie jest już możliwe przy pomocy innych środków

prawnych, a ponadto została mu wyrządzona tym wyrokiem szkoda w postaci

„należnego mu zasadnie zadośćuczynienia w kwocie 10.000 zł”.

Z ostrożności procesowej jako podstawę prawną skargi wskazywano także

art. 4241 § 2 k.p.c. (s. 9 skargi).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

(art. 4241

§

k.p.c.)

jest

szczególnym

środkiem

zaskarżenia,

którego

dopuszczalność uzależniona jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 424 5

k.p.c. Jednym z zasadniczych wymogów tej skargi stanowi „uprawdopodobnienie

wyrządzonej szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga

dotyczy”. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wyjaśniano to, w jaki

sposób omawiane wymaganie miałoby być spełnione (por. np. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 19 listopada 2010 r., III CNP 44/10, nie publ.; postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 28 października 2011 r., III CNP 22/11, nie publ.). W tym ostatnim

postanowieniu wyjaśniono, że szkodą w rozumieniu art. 4241 k.p.c. może być także

szkoda niemajątkowa (krzywda), przy czym w takiej sytuacji skarżący – w ramach

przesłanki przewidzianej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. - powinien wykazać rodzaj,

wysokość i czas powstania szkody niemajątkowej oraz wykazać, że jest ona

następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia, powołać lub przedstawić dowody

albo inne środki uwiarygodniające jego twierdzenie w tym przedmiocie. Wymagania

takiego na pewno nie spełnia ogólne twierdzenie powoda, że „przez wydanie przez

Sąd Okręgowy (wyroku) z dnia 29 lipca 2011 r. (…) została powodowi wyrządzona

szkoda w postaci utraty należnego mu zasadnie zadośćuczynienia w kwocie 10.000

zł”. To samo dotyczy wywodu zamieszczonego w pkt. IV skargi (s. 14). Wyrok

w sprawie o odszkodowanie (zadośćuczynienie) jest wyrokiem deklaratoryjnym

i przy sformułowanej przez prawo podstawie faktycznej żądania nie mógł

prowadzić do powstania szkody majątkowej wskazanej na s. 9 skargi (art. 361 § 1

k.p.c.). Należy zaznaczyć, że uprawdopodobnienie szkody (krzywdy) w rozumieniu

art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. powinno nastąpić także w razie wskazywania jako prawnej

podstawy skargi art. 4241 § 2 k.p.c.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy odrzucił skargę powoda jako

niedopuszczalną (art. 4248 § 1 k.p.c.).

es