IV CNP 65/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 65/06

POSTANOWIENIE

Dnia 6 września 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon

na skutek skargi wierzyciela J. K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w S.

z dnia 12 września 2005 r., na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 września 2006 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 września 2005 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił

zażalenie wierzyciela J. K. na postanowienie Sądu Rejonowego w B.

w

przedmiocie skargi na czynności komornika

Wierzyciel wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności tego postanowienia

z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z

prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia

sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego

wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego

orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest

możliwe.

Pojęcie

definiowane

„postanowienie

rozbieżnie

i

przy

kończące

postępowanie

zastosowaniu

różnych

w

sprawie”

kryteriów,

bywa

zarówno

w judykaturze i doktrynie. Powszechnie jednak przyjmuje się, iż postanowieniami

kończącymi postępowanie w sprawie są takie, które zamykają drogę do wydania

wyroku. Chodzi o postanowienia, po wydaniu których dalsze postępowanie nie

może się toczyć. Pod pojęciem „postanowienie kończące postępowanie w sprawie”

należy zatem rozumieć takie postanowienia, które kończą sprawę jako pewną

całość poddaną pod osąd, w wyniku których wykluczona zostaje możliwość

przedsiębrania w danej sprawie dalszych czynności.

W sformułowaniu „postanowienie kończące postępowanie w sprawie” słowo

„sprawa” występuje w znaczeniu materialnoprawnym. W tym ujęciu „sprawę”

należy rozumieć jako całość sporu (zob. uzasadnienie uchwały składu siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC

1999, nr 5, poz. 87, uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia

31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz.1, uchwałę składu 7 sędziów

Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001, nr 2,

poz. 22).

Przedstawiona definicja postanowienia kończącego postępowanie w sprawie

sformułowana na potrzeby postępowania rozpoznawczego, stanowi – ze względu na

uregulowanie przyjęte w art. 13 § 2 k.p.c. - podstawę do definiowania tego pojęcia

w postępowaniu egzekucyjnym.

W doktrynie przez „sprawę egzekucyjną” rozumie się materię załatwianą

w postępowaniu egzekucyjnym, czyli przymusowe wykonanie orzeczeń sądowych

oraz innych aktów. W judykaturze wielokrotnie podnoszono, że w postępowaniu

egzekucyjnym, w którym

art. 394 § 1 in principio k.p.c. należy stosować

„odpowiednio” (art. 13 § 2 k.p.c.) postanowieniami zaskarżalnymi zażaleniem –

oprócz wymienionych w części III kodeksu postępowania cywilnego – są tylko takie,

które

kończą

lub

zmierzają

do

zakończenia

postępowania

egzekucyjnego

(zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1969 r. III CZP 83/69, OSNCP

1970, z. 6, poz. 105, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1986 r.

III CRN 40/86, OSNCP 1987, z. 7, poz. 102 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia

15 września 1995 r., III CZP 110/95, OSNC 1995, nr 12, poz.177). A zatem

w postępowaniu egzekucyjnym postanowieniem kończącym to postępowanie jest

tylko takie, po wydaniu którego przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie

przewidują dalszego etapu.

Wobec powyższego trzeba uznać, że postanowienie oddalające zażalenie

w przedmiocie skargi na czynności komornika nie jest postanowieniem kończącym

postępowanie w sprawie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 sierpnia

2005 r., V CNP 14/05, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z 17 sierpnia

2005, I CNP 4/05, niepubl.). Przepisy kodeksu postępowania cywilnego przewidują

bowiem dalszy etap postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że zaskarżone

postanowienie nie spełnia wymagań określonych w art. 4241 § 1 k.p.c., a co za tym

idzie, skarga wierzyciela jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu (art. 424 8 § 1

k.p.c.).

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

db