IV CNP 63/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 63/11

POSTANOWIENIE

Dnia 16 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi uczestniczki postępowania W. K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Apelacyjnego

z dnia 2 grudnia 2010 r.,

w sprawie z wniosku J. K.

przy uczestnictwie Komitetu Wyborczego Wyborców L. w J. i W. K.

o orzeczenie zakazu rozpowszechniania informacji, przepadku materiałów

wyborczych, nakazanie sprostowania i przeproszenia oraz zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 listopada 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Uczestniczka W. K. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r.,

wnosząc o jego uchylenie.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest nadzwyczajnym środkiem prawnym i musi ona spełniać określone ściśle

w ustawie kryteria, a to: po pierwsze, spełniać wymogi formalne właściwe dla

każdego

pisma

konstrukcyjne,

procesowego

które

pozwalają

oraz

po

określone

drugie,

posiadać

tzw.

pismo

zakwalifikować

elementy

jako

ów

nadzwyczajny środek prawny. Skarga nie posiadająca elementów konstrukcyjnych,

w myśl art. 4248 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu a limine.

Stosownie do treści art. 4245 § 1 k.p.c. wymagania konstrukcyjne skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia to: oznaczenie

wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony

w całości lub w części; przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; wskazanie

przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny; uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga

dotyczy; wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono, stosując

art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie

skargi oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Skarga uczestniczki W. K. nie spełnia wszystkich wymogów stawianych

przed tym nadzwyczajnym środkiem prawnym i z tego względu polega ona

odrzuceniu.

W skardze wskazano jedynie zaskarżone orzeczenie, od którego jest

wniesiona wraz z określeniem zakresu zaskarżenia a także przytoczono podstawy

skargi i ich uzasadnienie. Nie wskazano natomiast przepisu prawa, z którym

zaskarżony wyrok jest niezgodny, podczas gdy zachodzi różnica między

przepisami, które zostały naruszone, i przepisami (przepisem), z którymi (z którym)

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Ponadto skarżący nie wskazał, aby

uczestniczka wskutek wydania zaskarżonego orzeczenia poniosła jakąkolwiek

szkodę, a przez co także brak jest uprawdopodobnienia jej wyrządzenia. Brak

również w skardze wykazania, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Z uwagi na powyższe, stosownie do treści art. 424 8 § 1 k.p.c., skargę

należało odrzucić, o czym orzeczono jak sentencji.