IV CNP 63/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 63/09

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie ze skargi wnioskodawców

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w O.

z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt [...],

w sprawie skargi wnioskodawców o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego w O.

z dnia 3 grudnia 2002 r., sygn. akt [...]

w sprawie z wniosku M.G. i R.G.

przy uczestnictwie D.J., U.H., I.R., Z.J. i Gminy O.

o zniesienie współwłasności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 października 2009 r.,

odrzuca skargę i oddala wniosek o przyznanie kosztów

zastępstwa prawnego w postępowaniu wywołanym skargą.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 17 października 2008 r. Sąd Okręgowy w O. odrzucił

skargę wnioskodawców M.G. i R.G. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w O. z dnia 3 grudnia 2002 r.

Wnioskodawcy wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

postanowienia Sądu Okręgowego.

Wymagania o charakterze konstrukcyjnym, jakie musi spełniać skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia określa art. 424 5

§ 1 k.p.c. Należy do nich m.in. obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia

szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (pkt 4)

oraz wymóg wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5).

Oświadczenia skarżących nie spełniają wymienionych wymogów.

Prawidłowe spełnienie warunku określonego w pkt 4 art. 424 5 § 1 k.p.c.

polega nie tylko na złożeniu przez skarżącego oświadczenia o wystąpieniu szkody

ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru, ale i na uwiarygodnieniu tego oświadczenia.

W tym celu, w związku z treścią art. 243 k.p.c., skarżący winien powołać

i przedstawiać zarówno dowody, w tym tzw. dowody nie dające pewności, jak i inne

środki, nie uznawane przez kodeks postępowania cywilnego za dowody np.

pisemne oświadczenia, surogaty dokumentów itp. (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 12 października 2006 r., I BU 5/06, nie publ. oraz z dnia

11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16).

Z kolei wykonanie obowiązku wynikającego z pkt 5 art. 424 5 § 1 k.p.c.

polega na przeprowadzenie prawniczej analizy przepisów dotyczących środków

prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn

nie mogły odnieść skutku. Nie chodzi jedynie o skargę kasacyjną czy skargę

o wznowienie, ale i inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie

orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności

orzeczenia, czyli powództwa

funkcjonujące

w

opozycyjne oraz

postępowaniu

nieprocesowym

zwykłe i specjalne

środki

(por.

Sądu

postanowienie

Najwyższego z 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Nadto ustawodawca wymaga „wykazania”, a nie jedynie wskazania, przytoczenia

czy uwiarygodnienia. Skarżący musi zatem przeprowadzić stosowny wywód

jurydyczny w celu dowiedzenia niemożności wzruszenia orzeczenia w drodze

innych środków prawnych. Wywód taki byłby zbędny jedynie wówczas, gdyby

zostały dołączone do skargi odpisy prawomocnych orzeczeń wskazujących,

że zastosowanie innych środków procesowych okazało się nieskuteczne np. odpis

postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z 17 października 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz.

17 oraz z 19 stycznia 2006 r., II CNP 2.06, OSNC 2006, nr 6, poz. 112).

Braki w zakresie wymagań konstrukcyjnych nie podlegają uzupełnieniu,

a skarga nimi dotknięta podlega odrzuceniu a limine (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. odrzucił

skargę. Uchybienie przez profesjonalnego pełnomocnika wymogom konstrukcyjnym

skargi zadecydowało o oddaleniu wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa

prawnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 20 września 2007 r., II CZ

69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 41 i przywołane tam orzecznictwo).