IV CNP 61/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 61/11

..

POSTANOWIENIE

Dnia 15 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Apelacyjnego

z dnia 31 marca 2009 r.

w sprawie z powództwa J. J.

przeciwko T. J.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 listopada 2011 r.,

I. odrzuca skargę;

II. oddala wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej za sporządzenie skargi.

Uzasadnienie

Powód J. J. wniósł w dniu 29 marca 2011 r. skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - postanowienia Sądu

Apelacyjnego z dnia 31 marca 2009 r. oddalającego jego wniosek

o

ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu wniesienia skargi o wznowienie

postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 4 lutego 2009 r.

Oceniając

dopuszczalność

skargi

powoda,

Sąd

Najwyższy

zważył,

co następuje:

W

sprawie

znajdują

zastosowanie

przepisy

Kodeksu

postępowania

cywilnego dotyczące skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia w brzmieniu obowiązującym od dnia 25 września 2010 r., nadanym

ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks Cywilny, ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U.

Nr 155, poz. 1037), wobec braku w ustawie nowelizującej przepisów przejściowych

regulujących tę kwestię w sposób odmienny.

W procesie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia przysługuje obecnie stronom jedynie od prawomocnych wyroków

sądów drugiej (art. 4241 § 1 k.p.c.), a wyjątkowych przypadkach także pierwszej

instancji (art. 4241 § 2 k.p.c.). Od innych prawomocnych orzeczeń, skarga jest

niedopuszczalna. Zgodnie z art. 4241b k.p.c., jeżeli na skutek wydania takiego

orzeczenia

strona

poniosła

szkodę,

może

domagać

się

z

tego

tytułu

odszkodowania bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem

w postępowaniu ze skargi. Unormowanie to koresponduje z art. 417 1 § 2 k.c.,

z którego wynika, że jeżeli pozwalają na to przepisy odrębne, naprawienia szkody

wyrządzonej

wydaniem

prawomocnego

orzeczenia

można

dochodzić

bez

uzyskania orzeczenia prejudycjalnego.

Zważywszy, że powód zaskarżył skargą orzeczenie, od którego środek ten

nie przysługiwał, podlegał on, jako niedopuszczalny, odrzuceniu na podstawie

art. 4248 § 1 k.p.c.

Wniesienie

nie stanowiło

przez

udzielenia

pełnomocnika

stronie

z

urzędu

niedopuszczalnej

pomocy

prawnej

i

nie

skargi

upoważniało

do

skutecznego domagania się przyznania na podstawie § 16 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163,

poz. 1349) jej nieopłaconych kosztów. Podobne stanowisko Sąd Najwyższy zajął

w postanowieniach z dnia 14 sierpnia 1997 r. (II CZ 88/97, OSNC 1998, nr 3,

poz. 40) oraz z dnia 12 lutego 1999 r. (II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123).