IV CNP 6/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 6/13

POSTANOWIENIE

Dnia 10 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt […],

w sprawie z powództwa E. S.

przeciwko Miejskim Zakładom Komunikacyjnym Spółce z o.o. w B.

i P. B.

z udziałem interwenienta ubocznego Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń SA

w W. po stronie pozwanej Miejskich Zakładów Komunikacyjnych

o.o. w B.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 maja 2013 r.,

odrzuca skargę

Spółki z

Uzasadnienie

Powód E. S. złożył na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 marca

2011 r.

Powód wywodził, że w związku z zaskarżonym wyrokiem poniósł szkodę

przez nieuzyskanie odszkodowania z tytułu utraty zdrowia pozostającej w ze

śmiercią jego matki.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżony wyrok narusza przepis art.

233 § 1 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c., bowiem Sąd pominął zgłoszone przez powoda

dowody mające istotne znaczenie dla sprawy. Skutkiem tego naruszenia jest

niezgodność zaskarżonego wyroku z art. 32 i 45 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej. W skardze podniesiono, że powód nie składał skargi kasacyjnej ponieważ

uważał, że w tym trybie nie uzyskałby korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uregulowana w przepisach art. 4241 - 42412 k.p.c. skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia,

którego

dochodzenie

roszczeń

celem

jest

uzyskanie

odszkodowawczych

za

prejudykatu

szkodę

umożliwiającego

wyrządzoną

tzw.

bezprawiem sądowym (art. 4171 § 2 k.c.).

W myśl art. 4245 § 1 k.p.c., do elementów konstrukcyjnych skargi należą:

- oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,

- przytoczenie i uzasadnienie podstaw skargi,

- wskazanie przepisu prawa z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

- uprawdopodobnienie powstania szkody w wyniku wydania zaskarżonego

orzeczenia,

- wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w innym trybie nie

było i nie jest możliwe a ponadto - gdy skargę wniesiono, stosując art.

4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający

wniesienie skargi,

- wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu

niejawnym skargę, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę

wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art.

4245 § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną.

Za utrwalony w judykaturze należy uznać pogląd, że niezamieszczenie

w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

wskazania, iż wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, stanowi podstawę do odrzucenia skargi

(por. postanowienie SN dnia 26 października 2006 r., I CNP 52/06, niepubl.,

postanowienie SN dnia 27 października 2007 r., I CNP 58/07, niepubl.,

postanowienie SN dnia 30 września 2008 r., I CNP 59/08, niepubl., postanowienie

SN dnia 10 października 2012 r., II CNP 44/12, niepubl.). Dotyczy to także skargi

wniesionej na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 13 września 2012 r., IV CNP 34/12, niepubl.).

Skarżący, poza wskazaniem na niezgodność wyroku z art. 32 i 45

Konstytucji, nie wykazał też, że występuje wyjątkowy wypadek, o którym

mowa w art. 4211 § 2 k.p.c., który uniemożliwił złożenie skargi kasacyjnej

od prawomocnego wyroku wydanego przez sąd drugiej instancji. Użyte w art. 4241

§ 2 k.p.c. pojęcie „wyjątkowego wypadku" dotyczy zarówno przyczyn niezgodności

z prawem wyroku ocenianych w kontekście naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela,

jak i przesłanek, dla których strona postępowania sądowego nie skorzystała

z przysługujących

jej

środków

prawnych

do

zaskarżenia

orzeczenia

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2012 r. II BP 16/11,

niepubl.; z dnia 12 maja 2011 r., II BU 10/10, niepubl.; z dnia 10 sierpnia 2010 r.,

II CNP 39/10, niepubl.). Skarżący przyznał w skardze, że nie składał przysługującej

mu w sprawie skargi kasacyjnej, bo uznał to za niekorzystne dla siebie. W związku

z tym trzeba uwzględnić, że za wyjątkowy wypadek nie może być uznane

nieskorzystanie z przysługującego środka prawnego (np. skargi kasacyjnej)

z powodu subiektywnego przekonania strony o nieskuteczności tego środka

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2012 r., I BU 9/11,

niepubl.).

Skarga powoda nie zawiera także żadnych wywodów dotyczących

uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody.

Sam

wskazanie

w

skardze

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku określonej kwoty

jako

wartości

przedmiotu

zaskarżenia

nie

stanowi

wykonania

obowiązku

uprawdopodobnienia szkody wyrządzonej prawomocnym orzeczeniem (tak też Sąd

Najwyższy w postanowieniach z dnia 16 października 20012 r., sygn. akt IV CNP

46/12, niepubl.; z dnia 24 lutego 2012 r., I CNP 52/11, niepubl.; z dnia

5 października 2009 r., IV CNP 23/09, niepubl.).

Stwierdzone braki stanowią elementy konstrukcyjne skargi. Są brakami

istotnymi, nieusuwalnym w trybie wzywania do uzupełnienia braków formalnych

skargi i powoduje jej odrzucenie a limine (por. postanowienie SN z dnia 18 stycznia

2006 r., III CNP 26/05, niepubl.).

Mając wszystko powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na mocy art. 424 8 § 1

k.p.c. orzekł jak w sentencji.

jw