IV CNP 6/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 6/06

POSTANOWIENIE

Dnia 2 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi uczestnika postępowania

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 23 czerwca 2005 r., w sprawie z wniosku M. B.

przy uczestnictwie J. R.

o stwierdzenie zasiedzenia,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 2 marca 2006 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

J. R., uczestnik postępowania w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia, wniósł

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu

Okręgowego w Ł. z dnia 12 grudnia 2005 r., którym oddalono jego apelację od

orzeczenia uwzględniającego wniosek M. B.

W skardze zawarte zostało stwierdzenie, że „w świetle art. 3982 k.p.c. nie jest

możliwe wniesienie skargi kasacyjnej ze względu na wartość prawa majątkowego”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje, stosownie do art. 4241 § 1 k.p.c., od prawomocnego orzeczenia sądu

drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie

stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia

w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wykazanie tej przesłanki jest jednym z istotnych wymagań skargi (art. 424 5 § 1 pkt

5 k.p.c.).

W świetle art. 4241 § 1 k.p.c. jest niewątpliwe, że skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem nie przysługuje od orzeczenia sądu drugiej instancji, które

mogło być zaskarżone skargą kasacyjną.

Ocena orzeczenia sądu drugiej instancji pod kątem dopuszczalności jego

zaskarżenia skargą kasacyjną, dokonywana jest na podstawie przepisów

dotyczących tej skargi, czyli art. 3981 § 1 i 3982 k.p.c. w postępowaniu procesowym

oraz art. 5191 k.p.c. w postępowaniu nieprocesowym (ewentualnie przepisów

szczególnych).

Wskazany przez skarżącego przepis art. 3982 k.p.c. nie ma w sprawie niniejszej

zastosowania, gdyż wprowadza on (w § 1) jako przesłankę dopuszczalności skargi

kasacyjnej

w procesie.

wartość

przedmiotu

zaskarżenia

w

sprawach

rozpoznawanych

Dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach nieprocesowych reguluje art. 519 1

k.p.c., który kryterium wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach z zakresu

prawa rzeczowego wprowadza jedynie dla spraw o zniesienie współwłasności

i dział spadku (art. 5191 § 1 i 4 k.p.c.). Orzeczenie sądu drugiej instancji kończące

postępowanie w sprawie o zasiedzenie jest orzeczeniem co do istoty w sprawie

z zakresu prawa rzeczowego, od którego skarga kasacyjna przysługuje na

zasadzie ogólnej wyrażonej w art. 5191 § 1 k.p.c., niezależnie od wartości

przedmiotu zaskarżenia.

Okoliczność, że od postanowienia sądu drugiej instancji - Sądu Okręgowego w Ł. z

dnia 23 czerwca 2005 r. - przysługiwał środek prawny w postaci skargi kasacyjnej,

oznacza tym samym, że nie przysługuje stronie skarga o stwierdzenie niezgodności

tego orzeczenia z prawem, ze względu na wyłączenie przewidziane w art. 4241 § 1

k.p.c., wynikające zresztą z istoty tego szczególnego środka.

W tym stanie rzeczy skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu

przez Sąd Najwyższy, na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c.

db