IV CNP 59/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 59/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie ze skargi strony pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 23 lutego 2009 r., w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Dyrektora

Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G.

przeciwko Spółdzielni Rybołówstwa i Przetwórstwa T. w T.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 października 2011 r.,

odrzuca skargę i zasądza od skarżącej na rzecz Skarbu

Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 1800

(jeden

tysiąc

osiemset)

złotych

tytułem

postępowania wywołanego jej wniesieniem.

Uzasadnienie

zwrotu

kosztów

W związku ze skargą pozwanej Spółdzielni Rybołówstwa i Przetwórstwa T. w

T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 23 lutego 2009 r. należy zważyć, co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem,

czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich

uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto –

gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy

wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek o stwierdzenie niezgodności

wyroku z prawem.

Skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Zgodnie z tym przepisem skarżącą obciąża obowiązek przedstawienia

analizy

prawnej

przepisów

dotyczących

środków

zaskarżenia,

których

zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby

odnieść skutku. Skarżąca powinna wykazać, że od zaskarżonego wyroku nie

przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt

I CNP 108/08, nie publ.). Oznacza to obowiązek przeprowadzenia analizy

przepisów

dotyczących

środków

prawnych,

których

zastosowanie

jest

niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku.

Skarżąca musi „wykazać”, a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”,

że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było

i nie jest możliwe. Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu i przedstawieniu

tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz na

dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN z dnia

27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7 – 8, poz. 140).

Nie chodzi więc tylko o skargę kasacyjną, ale także o skargę o wznowienie

postępowania oraz o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie

orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności

(zob. postanowienie SN z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt I CNP 50/08, nie publ.).

Skarżąca uzasadniając to, że w niniejszej sprawie wzruszenie zaskarżonego

wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe wykazała

niedopuszczalność skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie oraz brak podstaw

do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, ale nie przeprowadziła analizy

prawnej możliwości skorzystania z innych środków prawnych, wzmiankując jedynie,

że brak jest przesłanek umożliwiających pozbawienie wyroku wykonalności w trybie

powództwa przeciwegzekucyjnego.

Na marginesie należy zauważyć,

że skarżąca w ramach szkody,

spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, poza należnością

główną i odsetkami od zasądzonej należności głównej ujęła także koszty

postępowania. Koszty procesu, którymi strona została obciążona, nawet gdyby

zostały one już uiszczone przed wniesieniem skargi, nie stanowią szkody

w rozumieniu art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. (por.: postanowienie SN z dnia 26

czerwca 2008 r., sygn. akt I CNP 47/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 23

sierpnia 2007 r., sygn. akt I BP 24/07, nie publ.; postanowienie SN z dnia

28 listopada 2006 r., III CNP 46/06 nie publ.; postanowienie SN z dnia 27 lipca

2006 r., sygn. akt II BP 11/06, OSNP z 2007 r., nr 15 – 16, nr 223).

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

424 § 1 k.p.c.

O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 k.p.c.