IV CNP 59/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 59/08

POSTANOWIENIE

Dnia 23 października 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie ze skargi wierzyciela

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w B. z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt VII Gz (…),

w sprawie z wniosku wierzyciela E. S.

przy uczestnictwie dłużnika Gminnej Spółdzielni "S.(...)" w K. w likwidacji przy udziale

Syndyka masy upadłości Gminnej Spółdzielni "S.(...)" w K. w likwidacji o ogłoszenie

upadłości, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2008 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

E. S. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 27 czerwca 2006 r., który oddalił jego

zażalenie na postanowienie sędziego komisarza z dnia 23 sierpnia 2005 r. w

przedmiocie zarzutów zgłoszonych do planu podziału w postępowaniu upadłościowym

Gminnej Spółdzielni S.(...) w K. W planie tym kwota przeznaczona do wypłaty została

pomniejszona o 29.517,02 złotych nienależnie wyegzekwowane w drodze egzekucji

komorniczej w toku postępowania upadłościowego oraz o 3.663,43 złotych należne

masie upadłości a bezskutecznie potrącone przez E. S. z jego wierzytelnością z

kategorii VI i nie objętą planem podziału. Sąd Okręgowy wskazał, że mający

zastosowanie w sprawie art. 63 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z

dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. Nr 118, poz. 512 z

późniejszymi zmianami), wykluczał możliwość prowadzenia egzekucji po ogłoszeniu

upadłości. Dlatego uzasadnione było pomniejszenie kwoty podlegającej wypłacie w

drodze planu podziału na skutek zarachowania na poczet tych należności, stosownie do

art. 451 § 1 k.c., świadczenia już spełnionego w drodze egzekucji.

W skardze zarzuca się naruszenie art. 451 § 3, 455, 498 § 1 oraz art. 499 k.c.

przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, że zostało prawidłowo

dokonane potrącenie przez Syndyka Masy Upadłości w wyniku, którego zmniejszeniu

uległa kwota należna skarżącemu, pomimo tego, że wierzytelność wzajemna do

potrącenia nie istniała i nie była wymagalna. Jednocześnie według skarżącego

zaskarżone postanowienie jest niezgodne z wymienionymi przepisami. W ramach

obowiązku uprawdopodobnienia szkody skarżący podał, że wobec nieprawidłowego

planu podziału nie otrzymał kwoty 30.393,01 złotych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jednym

z

konstrukcyjnych

elementów

skargi

jest

uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy.

Jak przyjmuje się w orzecznictwie uprawdopodobnienie szkody (art. 424 5 § 1 pkt. 4

k.p.c.) polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu wskazującego, że szkoda

została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek

przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006 nr 7-8, poz. 141).

Uprawdopodobnienie nie jest wprawdzie poddane ścisłym regułom dowodzenia,

natomiast musi zachować walor wiarygodności w świetle reguł logiki i doświadczenia

życiowego. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05

(OSNC 2006 nr 1, poz. 16), Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że uprawdopodobnienie

szkody oznacza złożenie przez skarżącego oświadczenia, iż szkoda wystąpiła - ze

wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru. Spełnienie tego warunku można przyjąć tylko wtedy,

gdy twierdzenie zostanie uzasadnione na tyle, że będzie można uznać je za prawdziwe.

Tych warunków nie spełnia wniesiona skarga. Pomija się w niej, iż w istocie

konstrukcja planu podziału funduszy masy i wysokości kwoty przeznaczonej dla

skarżącego

opierała

się

na

założeniu

bezprawności

egzekucji

singularnej

przeprowadzonej w toku postępowania upadłościowego określanego w literaturze jako

egzekucja uniwersalna. Celem obu postępowań jest zaspokojenie wierzycieli. Przy

wielości wierzycieli i braku możliwości pełnego ich zaspokojenia, postępowanie

upadłościowe daje wierzycielom prawo do równego zaspokojenia w ustawowo

określonej kolejności. Dlatego art. 63 prawa upadłościowego wykluczał prowadzenie

egzekucji długów osobistych upadłego po ogłoszeniu upadłości. Zasadne jest wobec

tego stwierdzenie, że zgodnie z prawem, skarżący nie mógł uzyskać nic więcej po

ogłoszeniu

upadłości

niż

to,

co

faktycznie

otrzymał,

łącznie

z bezprawnie

wyegzekwowanym świadczeniem. Skarżący nie wskazał jednocześnie, na czym polega

jego dalsza szkoda i jaki jest związek przyczynowy pomiędzy jej wystąpieniem a

prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego, który uwzględnił przy podziale

funduszów

masy

upadłości

samodzielnie

wyegzekwowane

przez

wierzyciela

świadczenie.. Skarżący nie odniósł się także do przyjętej przez sąd drugiej instancji

oceny bezskuteczności dokonanego przez niego potrącenia jego własnej wierzytelność

należącej do VII kategorii i nie objętej planem podziału.

Ponieważ twierdzenia skarżącego dotyczące szkody nie odpowiadają wymaganiu

zawartemu w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzucił skargę na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.