IV CNP 56/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 56/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie ze skargi M. K. – M.

o stwierdzenie niezgodności z prawem:

1) prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego

z dnia 11 lutego 2009 r.,

o naruszenie prawa strony do rozpoznania w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej

zwłoki w sprawie I Ns 772/01 Sądu Rejonowego,

w sprawie z wniosku M. K. – M.

przy uczestnictwie M. S. i innych, o zniesienie współwłasności nieruchomości,

2) postanowienia Sądu Rejonowego

z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie I Ns 772/01

ze skargi o wznowienie postępowania

w sprawie z wniosku J. M.

przy uczestnictwie M. S. i innych o zniesienie współwłasności nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 października 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2009 r. Sąd Okręgowy w sprawie ze skargi

M. K.-M. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie o sygn. akt I Ns 772/01 Sądu

Rejonowego odrzucił skargę.

Od wyżej wskazanego postanowienia skarżąca M. K.-M. wniosła w dniu 10

listopada 2010 r. skargę o stwierdzenie jego niezgodności z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z dniem 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r.

o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz

ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2010 r., nr 155, poz. 1037),

którą znowelizowano m. in. instytucję skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego

orzeczenia,

ograniczając

jej

zakres

przedmiotowy.

Zgodnie ze znowelizowanym art. 4241 § 1 można żądać stwierdzenia niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie

w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana

lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych

nie było i nie jest możliwe, natomiast na mocy § 2 w wyjątkowych wypadkach, gdy

niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, można

także żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu

pierwszej lub drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona

nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa

zmiana lub uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków

prawnych. Powołany przepis nie odnosi się już do bardziej ogólnego pojęcia

„prawomocnego

orzeczenia”.

Ustawowy

zakres

skargi

obejmuje

ponadto

prawomocne postanowienia co do istoty sprawy kończące postępowanie w sprawie

i wydane przez sąd II instancji w postępowaniu nieprocesowym, a także inne

orzeczenia szczegółowo określone w powołanej nowelizacji, do których nie należą

postanowienia w przedmiocie skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania

sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki.

Skarżąca

wniosła

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia po dniu wejścia w życie nowelizacji, ale wobec

orzeczenia wydanego przed tym dniem, więc – wobec tego, że nowelizacja nie

zawiera, ani nie jest objęta przepisami intertemporalnymi regulującymi w sposób

szczególny

stosowanie

poprzednio

obowiązujących

przepisów

do

skarg

wniesionych wobec orzeczeń wydanych w okresie obowiązywania tych przepisów –

do wprowadzonych przez nią zmian w przepisach proceduralnych należy stosować

ogólną zasadę, wedle której nowe przepisy stosuje się od chwili ich wejścia w życie

także do zaskarżania orzeczeń wydanych wcześniej oraz do wszczętych

już postępowań (por.: postanowienie z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt

IV CNP 61/10, nie publ.). Na taką wykładnię wskazuje również uzasadnienie

projektu

nowelizacji,

że uregulowania

w

projektu

którym

stwierdzono,

zaprowadzają

że:

sytuację

„W związku

z

faktem,

korzystniejszą

dla

osób

poszkodowanych, w projekcie nie zamieszczono przepisów intertemporalnych.

Przepisy projektowanej ustawy będą zatem miały zastosowanie także do orzeczeń

sądowych wydanych przed jej wejściem w życie (druk nr 2525 z dnia 13 listopada

2009 r.)”. Prowadzi to do wniosku, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna.

Skarżąca zgłosiła również wniosek o stwierdzenie niezgodności z prawem

postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 15 grudnia 2005 r. (sygn. akt I Ns 772/01),

zarzucając „bezpodstawność rozstrzygnięcia oraz nieważność z mocy prawa z

uwagi na pozbawienie skarżącej przysługujących jej konstytucyjnych praw”. Nie

można uznać, aby skarżąca spełniła którykolwiek z wymogów przewidzianych w

art. 4245 § 1 k.p.c. poza oznaczeniem orzeczenia oraz wnioskiem o stwierdzenie

jego niezgodności z prawem. Skarga, w której nie spełniono wymogów określonych

w tym przepisie podlega odrzuceniu.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.