IV CNP 56/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 56/07

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty

w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w L.

z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt [...]

w sprawie powództwa JŁ i KŁ

przeciwko KO

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 lipca 2007 r.,

I. odrzuca skargę;

II. oddala wniosek

powodów

postępowania ze skargi.

o zasądzenie

kosztów

Uzasadnienie

Jedna z pozwanych KO wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy w L. w

dniu 14 kwietnia 2005 r. W stosunku do skarżącej nakaz ten uprawomocnił się

wobec braku jego zaskarżenia.

Skarga pozwanej jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia może być wniesiona od orzeczenia sądu drugiej

instancji. Jedynie w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika

z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga ta przysługuje również od

orzeczenia sądu pierwszej instancji, o ile strona nie ma możliwości skorzystania

z innych środków prawnych w celu zmiany bądź uchylenia tego orzeczenia i nie

skorzystała z nich wówczas, gdy jego wzruszenie przy ich pomocy było możliwe

(art. 4241 § 2 k.p.c.). Wnosząc skargę od nie zaskarżonego, prawomocnego

orzeczenia sądu pierwszej instancji, strona skarżąca ma, zgodnie z art. 4245 § 1 pkt

5 k.p.c., obowiązek wykazać, że wymienione wyżej przesłanki w danej sprawie

występują (por. m. in. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06,

OSNC 2006, nr 6, poz. 112). Skarga pozwanej wymaganiu temu nie czyni zadość,

gdyż nie wykazano w niej, że „wyjątkowy wypadek”, o którym stanowi art. 4241 § 2

k.p.c., istotnie w sprawie niniejszej zachodzi. Z analizy treści uzasadnienia skargi

wynika, że próba wykazania tej przesłanki miała charakter jedynie pozorny.

Ogólnikowe powołanie się w skardze na naruszenie zasad prawa cywilnego oraz

przytoczenie argumentacji stanowiącej uzasadnienie podstaw, na których skarga ta

została oparta, nie mogło bowiem celowi temu posłużyć. Strona skarżąca,

zmierzając do wykazania, że wspomniany wyżej wypadek rzeczywiście w sprawie

niniejszej zachodzi powinna była przede wszystkim ściśle określić, jakie - jej

zdaniem - konkretne zasady, wolności bądź prawa, które art. 4241 § 2 k.p.c. ujmuje

jedynie ogólnie, doznały na skutek wydania zaskarżonego skargą nakazu

naruszenia, wyjaśnić na czym ono polegało oraz podjąć próbę przekonania Sądu

o tym, że do naruszenia takiego rzeczywiście doszło, przedstawiając w tym

względzie szczegółową jurydyczną argumentację. Ponadto na stronie wnoszącej

skargę spoczywa także obowiązek określenia, jaka szczególna sytuacja bądź

wyjątkowe okoliczności stały się przyczyną tego, że nie skorzystała ona z innych

przysługujących jej środków prawnych w celu uchylenia bądź zmiany orzeczenia,

którego stwierdzenia niezgodności z prawem dochodzi oraz udowodnienia swych

twierdzeń w tym zakresie.

Ponieważ, wbrew wymaganiu określonemu w art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c.,

skarżąca nie wykazała, że w sprawie niniejszej zachodzi „wyjątkowy wypadek”

uzasadniający wniesienie skargi, należało przyjąć, że została ona wniesiona od

orzeczenia, od którego środek ten w istocie stronie nie przysługiwał. W tej sytuacji

podstawę uznania skargi za niedopuszczalną, a zarazem jej odrzucenia stanowi

art. 4248 § 2 k.p.c.

Niezależnie od powyższego trzeba stwierdzić, że niedopuszczalność skargi

pozwanej spowodowana jest również inna przyczyną. Skarga ta nie zawiera

istotnego elementu konstrukcyjnego, o którym mowa w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem, że na skutek wydania zaskarżonego

skargą prawomocnego nakazu zapłaty została jej wyrządzona szkoda. Spełnienie

tego wymagania polega na złożeniu przez stronę wnoszącą skargę oświadczenia,

że szkoda taka wystąpiła, wskazaniu jej rodzaju i rozmiaru oraz związku

przyczynowego, jaki zachodzi między wydaniem zaskarżonego orzeczenia

a szkodą, a także na powołaniu lub przedstawieniu dowodów lub innych środków

uwiarygodniających twierdzenia strony (por. postanowienia SN z dnia 23 marca

2006 r., IV CNP 23/06, Biul. SN 2006, nr 6, poz. 8 oraz z dnia 31 stycznia 2006 r.,

IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141). W powyższym zakresie skarżąca

ograniczyła się natomiast do ogólnikowego stwierdzenia, że na skutek wydania

zaskarżonego skargą orzeczenia została jej wyrządzona szkoda oraz wskazania

dokumentów

sporządzonych

przez

Komornika

w

trakcie

toczącego

się

postępowanie egzekucyjnego, z których jednakże nie wynika, że do wykonania

tego orzeczenia istotnie doszło. Wobec powyższego należy przyjąć, że wbrew

określonemu wyżej wymaganiu w skardze pozwanej nie określono ściśle

wysokości szkody, która - zdaniem skarżącej - została jej wyrządzona, jak również

nie uprawdopodobniono za pomocą stosownych środków, że prowadzona

przeciwko niej egzekucja okazała się skuteczna, a w jej wyniku skarżąca poniosła

konkretny uszczerbek majątkowy. Nie ma zatem podstaw, ażeby uznać, że szkoda

została pozwanej już wyrządzona. Jedynie zaś w sytuacji, gdy szkoda ta ma

charakter rzeczywisty, a nie przyszły (hipotetyczny), może być ona przedmiotem

uprawdopodobnienia, które zostało przewidziane w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c. (por.

postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz.

110).

Skarga, która nie spełnia choćby jednego z wymagań określonych w art.

4245 § 1 pkt 1-6 k.p.c., jest dotknięta nieusuwalnym brakiem i z tej przyczyny musi

być w świetle art. 4248 § 1 k.p.c. uznana za niedopuszczalną, co zostało już

wielokrotnie

wyjaśnione

w

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego

(por.

np.

postanowienie SN z dnia 19 października 2006 r., IV CNP 86/06, nie publ.)

Z omówionych przyczyn skargę pozwanej o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego nakazu zapłaty należało odrzucić na podstawie art. 424 8

§ 2 k.p.c.

Oddalając wniosek powodów o zasądzenie kosztów postępowania ze skargi,

Sąd Najwyższy miał na uwadze, że pismo procesowe powodów, mające stanowić

odpowiedź na skargę pozwanej, zostało wniesione po upływie dwutygodniowego

terminu przewidzianego dla podjęcia tego rodzaju czynności (art. 3987 § 1 k.p.c.

w zw. art. 42412 k.p.c.). Pismo to nie mogło być zatem za taką odpowiedź uznane

(art. 167 k.p.c.), co wykluczało przyznanie zwrotu kosztów wiążących się z jej

sporządzeniem i wniesieniem.