IV CNP 53/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 53/10

POSTANOWIENIE

Dnia 20 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w B. z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt II Ca (…)

w

sprawie

z

powództwa

B.(...)

Spółki

z

ograniczoną

odpowiedzialnością

Spółki Komandytowej w P.

przeciwko G. L.-N.

o uznanie umowy za bezskuteczną,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 października 2010 r.,

I. odrzuca skargę;

II. oddala wniosek strony powodowej o zasądzenie zwrotu kosztów

postępowania ze skargi.

Uzasadnienie

Pozwana G. L.-N. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 24 kwietnia 2008 r. Zaskarżonym

skargą orzeczeniem Sąd drugiej instancji na skutek apelacji powódki B.(...) Spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w P. zmienił wyrok Sądu

Rejonowego w B. z dnia 16 listopada 2007 r., uznając za bezskuteczną wobec niej

umowę podziału majątku wspólnego zawartą pomiędzy pozwaną a jej mężem w części

dotyczącej bliżej w pozwie opisanej nieruchomości. Skarżąca podniosła, że wydanie

wyroku Sądu odwoławczego wyrządziło jej szkodę poprzez „konieczność znoszenia

egzekucji

komorniczej”

prowadzonej

z

nieruchomości

oraz

„zapłatę

kosztów

postępowania sądowego za I i II instancję na rzecz powoda w kwocie 5014 zł”.

W odpowiedzi na skargę powodowa Spółka wniosła o odmowę przyjęcia skargi

do rozpoznania, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o jej oddalenie, wnosząc

jednocześnie o zasądzenie kosztów postępowania ze skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna, gdyż została skonstruowana w sposób wadliwy.

Środek ten dotknięty jest nieusuwalnymi brakami w zakresie istotnych elementów

konstrukcyjnych, o których mowa w art. 4245 § 1 k.p.c. Każdy tego rodzaju brak stanowi

samodzielną i wystarczającą podstawę do odrzucenia skargi (por. np. postanowienie SN

z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, niepubl.).

Zasadniczą wadą skargi jest brak uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody

spowodowanej przez wydanie zaskarżonego nią orzeczenia (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

W tym zakresie pozwana w skardze podniosła jedynie, że zmuszona jest zapłacić koszty

postępowania sądowego oraz znosić egzekucję prowadzoną z opisanej w pozwie

nieruchomości. Stwierdzenie to nie czyni zadość wskazanemu wymaganiu i jest

niewystarczające.

Zgodnie

z

utrwalonym

w

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego

stanowiskiem, na skarżącym spoczywa obowiązek wskazania wysokości szkody, która

powstała

na

skutek

wydania

zaskarżonego

orzeczenia

oraz

przedstawienia

przekonującej jurydycznej argumentacji mogącej przemawiać za tym, że szkoda ta

rzeczywiście została już wyrządzona, a ponadto przedstawienia odpowiednich środków

mających twierdzenia strony w tym zakresie uwiarygodnić (por. m.in. postanowienie SN

z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz.140 oraz

postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz.

141). W skardze nie tylko nie wskazano pełnej wysokości szkody, która miała powstać w

wyniku wydania zaskarżonego skargą wyroku, lecz także w żaden sposób nie

uprawdopodobniono, że szkoda ta rzeczywiście już w majątku pozwanej wystąpiła.

Skarżąca

nie

przedstawiła

jakichkolwiek

dowodów

bądź

środków

uprawdopodobniających twierdzenie, że doszło już do wszczęcia przeciwko niej

postępowania

egzekucyjnego

i

doprowadziło

ono

do

powstania

konkretnego

wymiernego uszczerbku majątkowego Stwierdzić przy tym należy, że skarżąca błędnie

utożsamia szkodę, o której mowa w art. 4241 § 1 k.p.c., z obowiązkiem zwrotu kosztów

przegranego przez nią procesu. Powołanie się na okoliczność, że pozwana proces

przegrała, z czym wiążą się określone konsekwencje finansowe, samo nie jest

wystarczające do twierdzenia, iż poniosła szkodę w rozumieniu tego przepisu (podobnie

postanowienie SN z dnia 22 maja 2009 r., IV CNP 32/09, niepubl.).

Skarga nie spełnia ponadto wymagania określonego w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.

Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nadal nie jest możliwe stanowi jeden z nieodzownych elementów

szczególnego środka procesowego, jakim jest skarga o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia. W tym zakresie pozwana poprzestała jedynie na

twierdzeniu, że od prawomocnego wyroku Sądu drugiej instancji nie przysługuje skarga

kasacyjna. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury odniesienie się wyłącznie do

tego szczególnego środka zaskarżenia nie może być uznane za zadośćuczynienie

obowiązkowi wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Na skarżącym spoczywa

obowiązek przeanalizowania wszelkich przewidzianych prawem środków procesowych,

które mogłyby ewentualnie wchodzić w rachubę przy wzruszeniu zaskarżonego obecnie

wyroku (np. skargi o wznowienie postępowania) i przedstawienia w tym zakresie

stosownych wniosków. Poza odniesieniem się do konkretnych środków procesowych

konieczne jest wyczerpujące i szczegółowe wyjaśnienie dlaczego skarżący nie mógł i

nadal nie może ze środków tych skutecznie skorzystać (por. postanowienie SN z dnia

17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 7 i z dnia 27 stycznia 2006 r., III

CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Skarga opisanych elementów nie zawiera.

Z omówionych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie z

art. 4248 § 1 k.p.c.

Zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek o zasądzenie kosztów postępowania

nie został uwzględniony, jako złożony po terminie, a zatem bezskutecznie (art. 42412 w

zw. art. 3987 § 1 i art. 167 k.p.c.).