IV CNP 52/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 52/11

POSTANOWIENIE

Dnia 27 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 20 stycznia 2011 r.,

w sprawie z powództwa I. S.

przeciwko K. S.

o rozwód i alimenty,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 października 2011 r.,

1)

odrzuca skargę;

2)

zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 270

(dwieście siedemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Pozwany K. S. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., jednym z wymogów prawidłowego

sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia

z prawem jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne (powinno to nastąpić w wydzielonej części redakcyjnej skargi).

W niniejszej skardze powołano jej podstawy, nie wskazano natomiast przepisu

prawa, z którym kwestionowane orzeczenie ma być sprzeczne. Tymczasem nie

ulega wątpliwości, że mimo popełnionych uchybień prawnych ostateczna treść

wyroku sądu może odpowiadać prawu, tj. prawidłowo rozstrzygać o oddanym pod

osąd roszczeniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 września

2008 r., III CNP 50/08, OSNC ZD 2009, poz. 59). Dlatego też ustawodawca uznał,

że wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest, zdaniem

autora skargi, niezgodne, należeć powinno, do tzw. konstrukcyjnych wymagań

skargi.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem,

w części określającej jej istotę (jej treść) – w której należy wykazać, że spełnia

warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. – powinna zawierać między innymi

„wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego

warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy

prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie –

w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych

przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem

wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie

przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia. Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 424 5 § 1

pkt 5 k.p.c., skarżący musi „wykazać” (nie tylko „wskazać”), iż wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób

wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu

dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić.

Wreszcie, zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c., skarga powinna zawierać

wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, tymczasem skarżący

wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

Wniesiona skarga nie spełnia wymogów wynikających art. 424 5 § 1 pkt 3, 5

i 6 k.p.c. i dlatego podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

O kosztach postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, na wniosek powódki, Sąd Najwyższy orzekł na

podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 i art. 42412

k.p.c.