IV CNP 52/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 52/06

POSTANOWIENIE

Dnia 20 czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi pozwanych

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w S.

z dnia 16 listopada 2005 r., w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w S.

przeciwko W. S. i O. S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 czerwca 2006 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego w S. z dnia 16 listopada 2005 r. wniósł w imieniu pozwanych W. S. i

O. S. „mgr H.T. - doradca prawny", prowadzący Kancelarię Prawną „L". W toku

postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Sąd Okręgowy powołano się

na pełnomocnictwo procesowe udzielone na podstawie pozostawania strony i

pełnomocnika w stałym stosunku zlecenia, w którego zakres wchodzi przedmiot

sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

W obowiązującym stanie prawnym pełnomocnikiem strony w postępowaniu

cywilnym może być m.in. osoba sprawująca zarząd lub interesami stronami oraz

osoba pozostająca ze stroną w stałym stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot sprawy

wchodzi w zakres tego zlecenia (art. 87 § 1 k.p.c.).

Stosownie jednak do art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Oznacza to,

że inne osoby, w tym także wymienione w art. 87 § 1 k.p.c., które mogą być

pełnomocnikami

w

postępowaniu

cywilnym,

są

wyłączone

z

udziału

w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Przewidziany w art. 87 1 § 1 k.p.c.

przymus reprezentowania strony wyłącznie przez adwokata lub radcę prawnego

dotyczy między innymi

sporządzenia

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności

prawomocnego orzeczenia z prawem. Wniesienie skargi przez osobę niemającą

zdolności postulacyjnej czyni skargę niedopuszczalną i uzasadnia jej odrzucenia na

podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Na tej podstawie uległa odrzuceniu skarga wniesiona

w imieniu pozwanego przez „doradcę prawnego" niebędącego adwokatem ani

radcą prawnym.

W tej sytuacji już tylko ubocznie należy wskazać, że niedopuszczalność skargi

wynika także z braku istotnych elementów konstrukcyjnych - braku wyodrębnionego

przytoczenia podstaw kasacyjnych oraz wskazania przepisu, z którym orzeczenie

jest niezgodne (odpowiednio art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c.), uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy

(art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 424 5 § 1 pkt 5

k.p.c.).

db