IV CNP 50/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 50/08

POSTANOWIENIE

Dnia 15 września 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt II Ca (…)

w sprawie z powództwa L. B.

przeciwko (…) Zakładowi Ubezpieczeń na Życie SA z siedzibą w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 września 2008 r.,

I. odrzuca skargę;

II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1200 (tysiąc dwieście) zł z

tytułu zwrotu kosztów postępowania ze skargi

Uzasadnienie

Powód L. B. wniósł skargę o stwierdzenie niegodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 27 marca 2008 r., którym w wyniku

uwzględnienia apelacji strony pozwanej (…) Zakładu Ubezpieczeń na Życie Spółki

Akcyjnej z siedzibą w W. zmieniono wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 19 grudnia

2007 r., obniżając wysokość zasądzonej renty. Skarżący zaznaczył, że skargę złożył w

oparciu o art. 4241 § 2 k.p.c., choć nie podjął się wykazania przewidzianych w nim

szczególnych przesłanek, od wystąpienia których zależała skuteczność wniesienia

skargi na tej właśnie podstawie.

W odpowiedzi na skargę pozwany domagał się jej oddalenie i zasądzenia

kosztów postępowania ze skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga została skonstruowana w sposób wadliwy.

Na wstępie, odnosząc się do stwierdzenia powoda o wniesieniu skargi „w trybie

art. 4241 § 2 k.p.c.”, należało wyjaśnić, że wynikło ono najwyraźniej z nieporozumienia.

Powód podnosił w skardze, że zaskarżonego wyroku przy pomocy innych środków

prawnych nie mógł

wzruszyć. W

świetle zaś wskazanego przepisu taka

-

niewykorzystana - możliwość wzruszenia orzeczenia stanowi jedną z przesłanek

warunkujących skuteczne wniesienie skargi na jego podstawie. W konsekwencji skarga

powodowi na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. nie przysługiwała. Jako zbędne zatem i

nieprawidłowe należało ocenić powoływanie się przez skarżącego na ten przepis.

Chociaż w sprawie nie było podstaw do podważenia stanowiska powoda o braku

możliwości wzruszenia przez niego zaskarżonego wyroku, to ograniczenie się w tym

zakresie do wskazania jedynie skargi kasacyjnej jako środka, który stronie nie

przysługiwał (wobec zbyt niskiej wartości przedmiotu zaskarżenia), oznaczało, że skarga

powoda nie czyniła zadość wymaganiu określonemu w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.

Wykazanie, zgodnie z tym przepisem, że zaskarżone orzeczenie nie mogło i nie może

być nadal zmienione lub uchylone powinno następować przez odniesienie się do

wszelkich środków prawnych, które ze swej istoty mogłyby stronie posłużyć do jego

wzruszenia. Prawidłowe wypełnienie tego obowiązku wiąże się z koniecznością

przedstawienia stosownej argumentacji jurydycznej przekonującej o tym, że środki te nie

były i nie są dla strony dostępne (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I

CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17 oraz postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r.,

III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Niezależnie od przedstawionej wadliwości, skarga dotknięta jest innym jeszcze

brakiem.

Nie

zawiera

ona

mianowicie

jednego

z

zasadniczych

elementów

konstrukcyjnych, przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem

skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna

zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, od którego została wniesiona. Spełnienie tego wymagania nie może

ograniczać się tylko do wskazania rozmiaru doznanej szkody i stwierdzenia, jak to

uczynił skarżący, że powstała ona na skutek wydania zaskarżonego wyroku. Konieczne

jest przedstawienie argumentów popartych dowodami lub innymi środkami, która

uwiarygodniałyby twierdzenia strony o poniesieniu szkody, a także o jej wysokości (por.

postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biul. SN 2006, nr 6, poz. 8

oraz postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8,

poz. 141). Zważyć należy, że skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób określił rozmiar

uszczerbku, który - według niego - powstał w jego majątku ani nie podjął próby

przekonania o tym, że szkoda rzeczywiście nastąpiła.

Jak to zostało już wielokrotnie wyjaśnione w judykaturze Sądu Najwyższego,

pominięcie choćby jednego z elementów konstrukcyjnych skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem przewidzianych w art. 4245 § 1 pkt 1 - 6 k.p.c. czyni skargę

niedopuszczalną i pociąga za sobą konieczność jej odrzucenia wprost bez wzywania do

uzupełnienia tego braku (por. np. postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP

8/07, nie publ.).

Z omówionych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie z

art. 4248 § 1 k.p.c.

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 98 § 3 i art. 99 k.p.c. w

związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.