IV CNP 50/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 50/07

POSTANOWIENIE

Dnia 19 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w B.

z dnia 6 października 2006 r., z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "E." w B.

przeciwko Z. Z.

o nakazanie rozbiórki,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 czerwca 2007 r.,

I. odrzuca skargę;

II. zasądza od Z. Z. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej

"E." kwotę 300 (trzysta) zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania ze skargi.

Uzasadnienie

Pozwany Z. Z. wniósł osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 6 października 2006

r., którym oddalona została jego apelacja wniesiona od wyroku Sądu Rejonowego

w B. z dnia 21 czerwca 2006 r. uwzględniającego powództwo Spółdzielni

Mieszkaniowej „E." o nakazanie rozbiórki. W odpowiedzi na skargę strona

powodowa domagała się jej odrzucenia oraz zasądzenia od pozwanego kosztów

zastępstwa procesowego w kwocie 300 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zasada ta nie

odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego przepisu. Także

więc w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia zachodzi konieczność wykazania się zdolnością

postulacyjną, analogicznie jak dotychczas w postępowaniu kasacyjnym, czy też

zażaleniowym. Wniesienie skargi przez stronę, która nie ma zdolności postulacyjnej

czyni skargę niedopuszczalną (por. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

14 stycznia 1997 r., l CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77 oraz postanowienie SN

z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00, nie publ.). Z tego względu skargę

pozwanego wniesioną przez niego osobiście należało uznać za niedopuszczalną

z „innych przyczyn" w rozumieniu art. 4248 § 1 k.p.c. i odrzucić bez wezwania na

podstawie art. 130 § 1 k.p.c. do naprawienia tego uchybienia. Niezachowanie

przymusu adwokacko-radcowskiego nie stanowi braku formalnego, a zatem wada

ta nie podlega usunięciu w trybie przewidzianym w ostatnio wskazanym przepisie

(por. powołane postanowienie SN z dnia 14 stycznia 1997 r., a także nie publ.

postanowienia SN z dnia 23 maja 2001 r., V CZ 52/01, z dnia 29 kwietnia 2003 r.,

V CZ 41/03 oraz z dnia 23 lipca 2003 r., II CZ 63/03).

Mając powyższe na względzie, za bezprzedmiotową należało uznać ocenę

skargi pozwanego pod kątem spełnienia pozostałych przesłanek, od których zależy

jej dopuszczalność, gdyż wynik tej oceny pozostaje bez wpływu na treść

rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej.

W tym stanie rzeczy należało orzec, jak w sentencji, na podstawie art. 4248 §

1 k.p.c.

O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1

i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c.

kg