IV CNP 47/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 47/06

POSTANOWIENIE

Dnia 9 czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 3 czerwca 2004 r.,

w sprawie z powództwa U. S.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w S.

o nakazanie przyjęcia w poczet członków,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 czerwca 2006 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 3 czerwca 2004 r. oddalił

powództwo U. S. wniesione przeciwko Spółdzielni mieszkaniowej w S. o

nakazanie przyjęcia jej w poczet członków tej spółdzielni. Postanowieniem z

dnia 30 czerwca 2005 r. Sąd ten odrzucił apelację powódki, a jej zażalenie na

powyższe

postanowienie

zostało

oddalone

przez

Sąd

Apelacyjny

postanowieniem z dnia 11 października 2005 r. W skardze o stwierdzenie

niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w G. powódka podniosła,

że

niezgodność

z prawem

tego

orzeczenia

wynika

z

naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego oraz konstytucyjnych praw

człowieka i obywatela, w tym art. 64 Konstytucji, a zaskarżone orzeczenie

zapadło z rażącym naruszeniem art. 15 ust.2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000

r.

o

spółdzielniach

mieszkaniowych.

Skarżąca

przedstawiła

również

argumentację, która w jej ocenie uzasadnia pogląd, że doznała szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy skarga oraz

wskazała okoliczności w wyniku których wzruszenie zaskarżonego wyroku w

drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

winna odpowiadać wymogom szczególnym dla tego środka procesowego

określonym w art. 4245 § 1 k.p.c. Ich zachowanie podlega badaniu przez Sąd

Najwyższy przy wniesieniu skargi, a brak któregokolwiek z koniecznych elementów

skargi skutkuje jej odrzuceniem ( art. 4248 § 1 k.p.c.). Z brzmienia art. 4245 § 1 pkt.5

k.p.c. wynika, że w sytuacji, gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c.

skarga

powinna

zawierać

wykazanie,

że

występuje

wyjątkowy

wypadek

uzasadniający wniesienie skargi. Taka sytuacja miała miejsce w rozstrzyganej

sprawie, bowiem przedmiotem skargi był wyrok Sądu Okręgowego wydany przez

ten Sąd, jako Sąd pierwszej instancji. Określony w art. 424 1 § 2 k.p.c. wymóg

dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie wydanego przez Sąd pierwszej

instancji

w

wypadkach

jedynie

wyjątkowych,

dotyczy

zarówno

przyczyn

niezgodności z prawem tego orzeczenia (wynikających z naruszenia podstawowych

zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych praw i wolności człowieka i

obywatela), jak i przyczyn, dla których strona postępowania sądowego nie

skorzystała z przysługujących jej środków prawnych. W przypadku rozpoznawanej

skargi środkiem tym była apelacja, której powódka skutecznie nie złożyła. W świetle

art. 4245 § 1 pkt. 5 skarga powódki powinna zawierać zatem wykazanie, że z uwagi

na wyjątkową sytuację powódka nie mogła skorzystać z możliwości zaskarżenia

wyroku przez wniesienie apelacji. Temu wymogowi wniesiona skarga nie

odpowiada. Zawarto w niej jedynie stwierdzenie, że powódce faktycznie nie

doręczono odpisu wyroku z uzasadnieniem, mimo złożonego przez nią wniosku, a

złożony przez nią wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji został

oddalony. W rzeczywistości zaś powódka nie odebrała dwukrotnie awizowanej

przesyłki zawierającej uzasadnienie wyroku, a jako uzasadnienie wniosku o

przywrócenie jej terminu do wniesienia apelacji wskazała, że już wcześniej miała

zastrzeżenia do rzetelności pracowników poczty w zakresie doręczania jej

przesyłek pocztowych. Wyżej przytoczone w skardze fakty nie stanowią wskazania

tego rodzaju okoliczności, których zaistnienie pozwalałoby przyjąć, że powódka nie

złożyła w terminie apelacji z przyczyn o charakterze wyjątkowym. Sprowadzają się

one w istocie do oceny przyczyn złożenia apelacji po terminie, które zostały

rozważone przez Sądy obu instancji przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie

terminu i uznane za świadczące o tym, że powódka uchybiła terminowi do

wniesienia apelacji w sytuacji nie pozwalającej przyjąć, że nastąpiło to bez jej winy.

Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że skarga nie odpowiadała

wymogowi określonemu w art. 4245 § 1 pkt. 5 k.p.c. Dlatego też podlegała

odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

db